หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงมือกลับ
"ฉันไปล้างหน้า"
เธอคลายมือจากเอวเขา แล้วเดินไปห้องน้ำ
ลู่เฟิงยืนอยู่กับที่ กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลานาน
เขาก้มมองกระทะแบน ๆ — ไข่ดูจะไหม้ไปหน่อย ขอบเป็นสีน้ำตาล
เขารีบปิดไฟ แล้วตักไข่ใส่จานตัวเอง ท่าทางกระวนกระวายผิดปกติ
หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามกลั้นความวุ่นวายในใจไว้
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วทำไข่ดาวใหม่ให้หลินหร่าน
＊
สิบห้านาทีต่อมา ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
อาหารเช้าง่าย ๆ แต่ทำอย่างพิถีพิถัน
แซนด์วิชถูกหั่นเป็นสามเหลี่ยมสวยงาม ขอบไม่มีซอสเลอะออกมา
ไข่ดาวเป็นไข่แดดเดียวที่สมบูรณ์แบบ เบคอนทอดจนกรอบหอม เสิร์ฟพร้อมสลัดผัก น้ำส้มคั้นสด และกาแฟ
หลินหร่านกัดแซนด์วิชหนึ่งคำ เลิกคิ้วเล็กน้อย "ฝีมือดีนี"
ลู่เฟิงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
แสงแดดสาดเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ ตกลงบนโต๊ะอาหาร
ทั้งสองนั่งเผชิญหน้า รับประทานอาหารอย่างเงียบ ๆ
ในอากาศมีกลิ่นอาหาร กลิ่นขมของกาแฟ และความคลุมเครือบางอย่างที่บอกไม่ถูก
เหมือนคู่รักที่เพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยกัน
แต่ลู่เฟิงรู้ดี นี่คือภาพลวงตา
"สัญญาเหลืออีกกี่วัน?"
หลินหร่านเอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงเรียบเฉย
ลู่เฟิงหยุดเคี้ยวชั่วขณะ กลืนอาหารลงคอ แล้วตอบเสียงเย็น "สองวัน"
พรุ่งนี้คือวันสุดท้าย
"เวลาผ่านไปเร็วจริง"
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ กัดสลัดผัก คำพูดดูไม่ใส่ใจ "รู้สึกเหมือนเพิ่งเริ่มต้น ก็ใกล้จะจบแล้ว"