หลังจากอาบน้ำเสร็จและเช็ดตัวให้แห้ง ลู่เฟิงก็สวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงิน
ขนาดของชุดนอนพอดีตัวมาก ผ้านุ่มสบายราวกับถูกตัดเย็บมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
เขาก้าวออกจากห้องน้ำ เห็นหลินหร่านนั่งพิงโซฟาอยู่ คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ควางอยู่บนขาของเธอ
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?” เธอถาม
“อื้ม”
“ไปเก็บโต๊ะอาหารหน่อย”
ลู่เฟิงพยักหน้าแล้วเดินไปที่ห้องอาหาร
พอเขาเก็บเสร็จ หลินหร่านก็อยู่ในห้องน้ำแล้ว
เสียงน้ำไหลดังแว่วออกมา
เขายืนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ฟังเสียงน้ำในห้องน้ำ แล้วรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ยี่สิบนาทีต่อมา เสียงน้ำก็หยุดลง
อีกไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
หลินหร่านเดินออกมา
เธอเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีขาว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นชุดเดียวกันกับสีน้ำเงินของเขา
ผมยาวเปียกชื้นสยายอยู่บนบ่า ใบหน้าไม่มีการแต่งหน้า ผิวดูเนียนละเอียดและกระจ่างใสภายใต้แสงไฟ
“มานี่” เธอพูด
ลู่เฟิงเดินเข้าไปหา
หลินหร่านยื่นไดร์เป่าผมให้เขา “เป่าผมให้ฉันหน่อย”
ลู่เฟิงรับไดร์เป่าผมมา หลินหร่านนั่งลงบนโซฟา เขายืนอยู่ข้างหลังเธอ ใช้นิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมของเธอ เป่าไปพร้อมกับหวีไปด้วย
ผมของเธอนุ่มมาก ยาวมาก ลื่นเหมือนแพรไหม
ลู่เฟิงค่อยๆ ระวังมือ กลัวจะดึงจนเธอเจ็บ
หลินหร่านหลับตาลง ปล่อยให้เขาจัดการ
ลมอุ่นจากไดร์เป่าผมพัดผ่าน ก่อนจะพัดเอากลิ่นหอมลอยมา—เป็นกลิ่นของเจลอาบน้ำยี่ห้อเดียวกับที่เขาเพิ่งใช้