ตอนเที่ยงครึ่ง แม่บุญธรรมทำมะเขือเทศตุ๋นเนื้อวัว เมนูโปรดของลู่เฟิง
กลิ่นหอมเข้มข้นฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ กลิ่นเปรี้ยวของมะเขือเทศผสานกับกลิ่นเข้มข้นของเนื้อวัว น่าจะทำให้คนอยากทานอาหาร
แต่ลู่เฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองดูชามอาหารที่ยังร้อนระอุอยู่ตรงหน้า กลับไม่รู้สึกอยากทานแม้แต่น้อย
"เสี่ยวเฟิง ทำไมไม่ทานล่ะ" หลี่เฟิ่งหวาถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่สบายหรือเปล่า"
ลู่เฟิงส่ายหน้า "ไม่มีอะไร ผมแค่...ไม่ค่อยหิว"
"ทำไมจะไม่หิวล่ะ ฉันเห็นตอนเช้าซื้อข้าวเช้ามา ก็ไม่เห็นจะได้ทานเท่าไหร่"
หลี่เฟิ่งหวาตักเนื้อวัวชิ้นใหญ่ใส่ชามให้เขา "ทานเยอะ ๆ นะ บ่ายนี้ป้าเล็กกับน้องชายของเธอจะถึงนครจิง ไปรับพวกเขาที่สถานีรถไฟความเร็วสูงหน่อย"
ลู่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย
"ไม่ได้ ผมมีธุระตอนบ่าย" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเด็ดขาด
หลี่เฟิ่งหวาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ธุระอะไรสำคัญขนาดนั้น ป้าเล็กของเธอไม่ได้มาเยี่ยมบ่อย ๆ เราจะได้ไปเดินเล่นด้วยกัน..."
"ผมนัดกับหลินหร่านไว้แล้ว" ลู่เฟิงตัดบทแม่ทันที
พอได้ยินชื่อหลินหร่าน หลี่เฟิ่งหวาก็เงียบไปทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน "ก็ได้...ถ้าเป็นคุณหนูหลินก็แล้วไปเถอะ"
"ตอนนี้พ่อของเธอยังเป็นลูกจ้างในบริษัทของพวกเขาอยู่ เราทำอะไรไม่ได้หรอก"
ลู่เฟิงได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกอึดอัดใจจนแน่นหน้าอก