รอยยิ้มบนใบหน้าของถานซู่เหมยจางลงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
"คนหนุ่มสาวให้ความสำคัญกับงานเป็นเรื่องดี แต่..."
"แม่ครับ" เคอเยียนถิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน พลางโอบไหล่หลินหร่าน "ผมกำลังตามจีบหลินหร่านอยู่ ไม่รีบร้อน แม่อย่าทำให้เธอตกใจไปเลย"
คำพูดนี้ทั้งช่วยให้แม่มีทางลง และในขณะเดียวกันก็ประกาศความเป็นเจ้าของ
คุณนายหลายท่านรอบข้างรีบช่วยพูดกลาง
"ใช่ ๆ คนรุ่นเดี๋ยวนี้ไม่รีบกันหรอก ปล่อยให้พวกเขาได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปช้า ๆ"
"เยียนถิงมีสายตาดีจริง ๆ คุณหนูหลินโดดเด่นจริง ๆ"
"ถ้าสองตระกูลนี้ได้เชื่อมสัมพันธ์กันล่ะก็ นั่นคงเป็นการร่วมมือที่แข็งแกร่งมาก..."
เสียงหัวเราะพูดคุยกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง
เคอเยียนถิงก้มลงพูดบางอย่างข้างหูหลินหร่าน จากนั้นก็พาเธอออกจากบริเวณที่นั่งพัก
ลู่เฟิงยืนอยู่หลังเสาไม่ไกล มองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดเวลา
ซูหว่านอวี๋ไม่รู้ว่าเข้าไปใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แสร้งทำเป็นห่วงใยแล้วพูดจาใส่ร้ายต่อไป
"การเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลเคอและหลินเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว พี่ลู่เฟิงควรมองความจริงให้เร็ว ๆ อย่าได้ถูกหลินหร่านหลอกเล่นอีกเลย"
คำว่า "หลอกเล่น" จิ้มเข้าไปที่หัวใจของลู่เฟิงอย่างแม่นยำ
เกิดความเจ็บปวดแปลบขึ้นที่นั่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ทัน
เขาวางแก้วเหล้าลง แล้วหมุนตัวเดินออกไปนอกห้องจัดเลี้ยง
นอกวิลล่ามีสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ น้ำในสระส่องประกายสีน้ำเงินเรืองรองภายใต้แสงไฟ