ลู่เฟิงนิ่งเงียบไร้คำพูด
เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาหึงจริง ๆ
พอเห็นเคอเยียนถิงเอาใจหลินหร่าน เห็นหลินหร่านยิ้มให้เคอเยียน ในใจก็เหมือนมีแผลฉีกออก เจ็บแปลบขึ้นมาทันใด
เขาไม่อยากบอกหลินหร่านถึงความรู้สึกของตัวเอง
ไฟเขียวติด รถเคลื่อนต่อไปข้างหน้า
หลินหร่านก็ไม่ได้ถามซ้ำอีก
ลู่เฟิงหันไปมองเธอ จู่ ๆ ก็มีแรงกระตุ้นอย่างรุนแรงพวยพุ่งขึ้นในใจ
"หลินหร่าน ในสายตาเธอ ฉันเป็นอะไรกันแน่?"
น้ำเสียงของเขาต่ำมาก พกพาความมุ่งมั่นแบบทุ่มหมดหน้าตัก
หลินหร่านยิ้ม
รอยยิ้มนั้นภายใต้แสงสลัวให้ความงามที่สะเทือนใจ แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับเสียดแทงเข้าไปในใจลู่เฟิงราวกับน้ำแข็ง
"ของเล่นของฉันไง"
อากาศราวกับแข็งค้าง
ลู่เฟิงจ้องเธอ แสงในดวงตาดับลงทีละน้อย
ของเล่น
ถึงตอนนี้ เธอยังคงให้ตำแหน่งเขาแบบนี้อยู่
ความคลุมเครือและความใกล้ชิด ความอ่อนโยนเป็นครั้งคราว ล้วนเป็นเพียงวิธีหนึ่งที่เธอใช้เล่นหัวเขา
ในใจเธอ เขาเป็นเพียงของเล่นที่เรียกใช้ได้ตามอำเภอใจและทิ้งได้ตามใจชอบเสมอ
ตลอดทางที่เหลือไม่มีใครพูดอะไร
รถจอดที่หน้าปากชุมชนที่พักอาศัย ลู่เฟิงเปิดประตูลงรถโดยไม่หันกลับมามอง
หลินหร่านนั่งอยู่ในรถ เหยียบคันเร่ง รถแล่นออกไป
ในหัวมีเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
[ตรวจพบความรักของพระเอกเพิ่มขึ้น 5 ค่าความรักปัจจุบัน (60/100)]
ระบบสงสัย: [เจ้าของร่าง พระเอกเสียใจขนาดนั้นชัดๆ ทำไมค่าความรักถึงเพิ่มขึ้นล่ะ?]