หลินหร่านไม่สนใจมือที่ค้างอยู่ใต้คางของตัวเอง น้ำเสียงเย็นชา "ไม่เกี่ยวกับเธอ"
"หึ" ลู่เฟิงหัวเราะเย็น ดวงตาที่เยือกเย็นวาบขึ้นด้วยความโกรธ "หลินหร่าน เธอจะเล่นฉันไปจนถึงเมื่อไหร่กันแน่!"
น้ำเสียงของเขาดังขึ้นอย่างกะทันหัน ปนด้วยความเกลียดชังที่ไร้เหตุผล
"อย่าลืมว่าเมื่อก่อนเป็นเธอที่ตามตื๊อฉัน ทุกวันเอาแต่หยอกเย้าฉัน บอกว่าจะเอาหัวใจฉัน แล้วตอนนี้เธอกลับรับการตามจีบของเคอเยียนถิง ไปพบพ่อแม่เขา เธอเคยคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างไหม?"
"เธอช่างเลวร้ายเหลือเกิน!"
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
[ตรวจพบค่าความรักของพระเอก +5 ค่าความรักปัจจุบัน (65/100)]
หลินหร่านฟังเสียงแจ้งเตือนของระบบอย่างเงียบ ๆ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เผยรอยยิ้มแบบหญิงร้ายที่ทั้งเย้ายวนและเจ้าเล่ห์
"ฉันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว แต่ฉันจะบอกข่าวดีให้เธอฟัง ฉันเบื่อเธอแล้ว"
"เบื่อฉันแล้ว?" ลู่เฟิงหรี่ตามือที่ค้างอยู่ใต้คางของหลินหร่านพลันจับข้อมือเธอแน่น ยกขึ้นเหนือหัวแล้วกดติดกับผนัง
ก้มหน้าลง จุมพิตเธออีกครั้ง
ราวกับลงโทษด้วยการกัดกิน
มืออีกข้างของเขาปล่อยออก ลากลงมาที่เอวข้างของหลินหร่าน แล้วโอบกระชับเธอให้แนบชิดกับตัวเอง
จุมพิตที่รุนแรงค่อย ๆ เบาลงและนุ่มนวลลงตามอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น
หลินหร่านไม่ได้ขัดขืน ให้การตอบสนองที่เหมาะสม