หลินหร่านสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงสแล็คสีดำ มือข้างหนึ่งถือเสื้อคลุมสีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจางๆ ทั้งคนดูเหมือน...เหนื่อยหน่ายมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เฟิงเห็นเธอหมดเรี่ยวแรงขนาดนี้
ในความทรงจำของเขา หลินหร่านเป็นคนที่ดูดี มีเสน่ห์ เก่งกาจ และควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ
"มาทำไม?" น้ำเสียงของเขาลดระดับลงโดยไม่รู้ตัว
หลินหร่านเงยหน้ามองเขา "ตามฉันมา"
เสียงของเธอแหบเล็กน้อย เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ในห้องนั่งเล่น หลี่เฟิ่งหวากับลู่อันกั๋วก็เดินเข้ามา
พอเห็นหลินหร่าน สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความเกรงขาม หวาดกลัว และความกระวนกระวายใจเล็กน้อย
"คุณ...คุณหลิน" หลี่เฟิ่งหวาทักทายเสียงเบา
หลินหร่านมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร หันกลับไปมองลู่เฟิง "ไปหรือไม่ไป?"
น้ำเสียงค่อนข้างแข็งกร้าว
ลู่เฟิงเม้มริมฝีปาก หันไปพูดกับพ่อแม่บุญธรรม "พ่อ แม่ ผมขอออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง"
"พี่ลู่เฟิง!"
ซูหว่านอวี๋รีบวิ่งออกมาคว้าแขนลู่เฟิงไว้ "จะไปไหน? ยังกินข้าวไม่เสร็จเลยนะ!"
สายตาของหลินหร่านกวาดไปที่มือทั้งสองที่ประสานกัน
แววตาเย็นชา ดั่งมีดที่ชุบน้ำแข็ง
เธอเอ่ยปากอย่างสงบ
"ซูหว่านอวี๋ มือข้างนั้นของเธอ ไม่อยากได้แล้วหรือไง?"
ร่างของซูหว่านอวี๋แข็งทื่อทันที
เธอมองไปที่หลินหร่าน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ปิดบังความเย็นชาที่เกือบจะโหดร้าย