หลินหร่านยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน พิงกำแพง ใบหน้ามีรอยยิ้มครึ่งยิ้มครึ่ง
เสื้อโค้ทสีครีมอ่อนทอแสงนุ่มนวลภายใต้ไฟทางเดินที่สลัว แต่แววตาในดวงตาของนางกลับเย็นเยียบผิดปกติ
"พี่น้องรักกันเหลือเกิน~ ดูแล้วฉันยังรู้สึกซาบซึ้งเลย" นางเอ่ยเสียงยาน คำพูดทุกคำราวกับมีดที่ชุบน้ำผึ้ง
ลู่เฟิงแทบจะโดยสัญชาตญาณ ดึงซูหว่านอวี๋ออกจากอ้อมกอดทันที
ซูหว่านอวี๋เซเล็กน้อย พอทรงตัวได้ ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา มองไปที่หลินหร่าน แววตาวาบความตื่นตระหนกและ...ความเกลียดชัง
"ไปก่อน" เสียงลู่เฟิงทุ้มต่ำ
"พี่ลู่เฟิง..."
"ไป"
เขาขัดขึ้น พร้อมคำสั่งที่ไม่ยอมให้ขัดขืน
ซูหว่านอวี๋กัดริมฝีปาก สุดท้ายก็ก้มหน้ารีบเดินจากไป
ในทางเดินเหลือเพียงลู่เฟิงและหลินหร่าน
อากาศตึงเครียดราวกับจะแตกหัก
ลู่เฟิงเอ่ยปากก่อน น้ำเสียงพยายามให้สงบที่สุด
"นางถูกขังอยู่ข้างใน ฉันเปิดประตูให้นาง นางตกใจ เลยเป็นอย่างที่เธอเห็น"
หลินหร่านมองเขา ไม่พูดอะไร
ลู่เฟิงรีบเสริม "ฉันแค่ช่วย ไม่ได้มีอะไรอื่น"
หลินหร่านหัวเราะ
รอยยิ้มนั้นสวยงามมาก แต่กลับทำให้คนในใจหนาวเหน็บ
"เธออธิบายได้ดีมาก" นางเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงพลันเย็นลง "แต่ไม่เกี่ยวกับฉัน"
ลู่เฟิงหายใจติดขัด
หลินหร่านเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เงยหน้ามองเขา
"ฉันเคยบอกไหม ให้อยู่ห่างจากนาง?"
ลมหายใจของนางโชยมา เป็นกลิ่นลิ้นจี่ที่คุ้นเคย แต่ตอนนี้ผสมกับความโกรธที่เย็นเยียบ
"เธอเคยบอก" ลู่เฟิงมองตานาง "แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องไม่คาดฝัน และฉันก็ทำตามที่เธอขอ อยู่ห่างจากนางแล้ว"
"นี่คือผลของการอยู่ห่าง?" หลินหร่านเลิกคิ้ว "กอดกันอยู่แบบนั้น?"
"ฉันกับนางเป็นพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกัน" เสียงลู่เฟิงเย็นลงเช่นกัน "ฉันเป็นไปไม่ได้ที่นางจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว——"
"ฉันไม่สนใจฟังเรื่องเหล่านี้" หลินหร่านขัดขึ้น เสียงเย็นชา "ฉันแค่รู้ว่า เธอฝ่าฝืนคำขอของฉัน"