จี้หลิงเซียวกำขนมหวานในมือแน่น มือของเขาสั่นเล็กน้อย
บอกว่าจะแอบยั่วให้สนุก ที่แท้ก็โดนภรรยาหลวงจับได้คาหนังคาเขา
ทำตัวไม่ถูกไม่ได้!
ช่วงเวลาแบบนี้ห้ามทำตัวไม่ถูกเด็ดขาด
เพื่อนก็ป้อนข้าวกันได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไร
อีกอย่างลู่เฟิงก็เกือบจะกลายเป็นสามีเก่าแล้ว ไม่มีสิทธิ์มาว่าอะไร
ในพริบตา จี้หลิงเซียวตั้งสติได้ แล้วส่งขนมหวานในมือไปข้างหน้าอีกครั้ง
หลินหร่านชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะกล้ากว่าที่เธอคิดไว้
เธออ้าปากเตรียมจะกัด แต่จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง คว้าขนมไปทันที
"ปัง!"
ขนมหวานถูกโยนลงในกล่องอย่างไม่แยแส
"ของห่วยๆ แบบนี้ นายก็กินลงคอเหรอ?"
เสียงที่เย็นชาจัดจ้านปนด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น
ลู่เฟิงพูดได้สองแง่สองง่าม
หลินหร่านเหลือบมองเขา
อีกคนทนไม่ไหวแล้ว รีบตอบกลับทันที
"คุณลู่พูดแบบนี้มันดูถูกคนเกินไปหน่อยไหม?"
ลู่เฟิงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเยาะ "รีบร้อนอะไร ฉันพูดถึงคุณหรือไง?"
จี้หลิงเซียวหายใจติดขัด กัดฟันพูดประชดกลับ
"วิธีพูดจาเฉไฉของคุณลู่นี่ช่างเด็กเหลือเกิน"
ลู่เฟิงน้ำเสียงเย็นชา "ยังมีวิธีที่เด็กกว่านี้อีก อยากลองดูไหม?"
"เช่น——แบนนาย"
ท่าทางสุขุม แต่ระดับการข่มขู่สำหรับจี้หลิงเซียวแล้วถือว่าสูงสุด
เขาอึ้งไปทันที
"พอแล้ว"
เสียงของหลินหร่านดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอมองไปที่จี้หลิงเซียว "เธอออกไปก่อนได้"
ดวงตาของลู่เฟิงหรี่ลง
ได้ยินดังนั้น ความอึดอัดในใจของจี้หลิงเซียวก็สลายหายไปในทันที แอบดีใจในใจ
เทพีกำลังปกป้องเขาอยู่
จี้หลิงเซียวพยักหน้าให้หลินหร่านอย่างว่าง่าย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
พร้อมกับเสียงปิดประตูดังหนึ่งครั้ง ห้องทำงานอันกว้างใหญ่ก็เงียบสงัดอย่างน่าขนลุก