จูบที่แนบแน่นไร้ช่องว่างนำพาความสุขสมจนแทบหายใจไม่ออก
กลิ่นกายชายหนุ่มที่ร้อนแรงและเย็นฉ่ำโอบล้อมหลินหร่านไว้ทั้งตัว
เขาคว้าเอวเธอไว้แน่น กดเธอลงบนตักของเขาอย่างหนักแน่น
หลินหร่านแทบไม่มีโอกาสขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
แต่การเล่นใหญ่ต้องเล่นให้สุด เธอจะปล่อยให้เขาลุ่มหลงไปแบบนี้ไม่ได้
หากให้ความรู้สึกมั่นคงนี้แก่เขา ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาจะสูญเปล่า
หลินหร่านกัดริมฝีปากล่างของเขาจนเลือดซึม รสโลหิตแผ่กระจายระหว่างฟันของทั้งคู่อย่างรวดเร็ว
เขาหยุดการเคลื่อนไหว จ้องมองเธอตรง ๆ
"ปล่อยมือ" เธอพูดเสียงเย็น
ชายหนุ่มไม่แสดงท่าทีใด ๆ
หลินหร่านจ้องกลับไป "ไม่ปล่อยอีกที พรุ่งนี้ฉันจะยื่นฟ้องหย่า!"
ยังไม่ทันพูดจบ แรงกดบนตัวก็หายไปในพริบตา
หลินหร่านผลักเขาออกอย่างแรง ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ
"ปัง!"
ประตูถูกปิดอย่างแรง
เสียงระบบดังขึ้นอย่างดีใจ
[เจ้าของร่าง ตรวจพบพลังพล็อตที่ผูกมัดพระเอกเริ่มอ่อนลง!]
[เจ้าของร่างต้องพยายามต่อไปอีกนะ!]
หลินหร่านมองริมฝีปากของตัวเองในกระจกที่บวมจนเกือบแตก ความรู้สึกก็ดีขึ้นมาบ้าง
ไอ้คนสารเลว ลงปากหนักจริง ๆ
รอให้มันฟื้นความจำได้ก่อน เธอจะสอนบทเรียนให้มันรู้ซะบ้าง
หลินหร่านถอดเสื้อผ้า อาบน้ำทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา
ลู่เฟิงยังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น มีแล็ปท็อปวางบนขา เมื่อสายตามาของเขาประสานกับเธอ เขาก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ
เมื่อเห็นท่าทางของเขา หลินหร่านก็รีบก้าวเดินไปที่ห้องนอน
แต่ยังไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็ถูกสกัดกั้น
ชายหนุ่มโอบเอวเธอจากด้านหลัง
"ทำไมไม่เป่าผมให้แห้ง?"