พอพูดจบ หลินหร่านก็ยกมือขึ้นคว้าผมที่ท้ายทอยของเขาแล้วกระชากออกอย่างไม่ปราณี
"เล่นหัวอะไรกัน ลงไปเดี๋ยวนี้นะ!"
"ไม่ลง"
ลู่เฟิงกำข้อมือเธอไว้แล้วกดพาดเหนือหัว พอรู้ว่าเธอจะยกขาเขาก็รีบใช้ขากดทับไว้ จนเธอถูกกดแน่นอยู่บนเตียง
"ไอ้บ้า...อืม..."
หลินหร่านเพิ่งจะเริ่มด่าได้แค่คำเดียวก็ถูกเขาปิดปากเสียแล้ว
จูบนั้นมาถึงทั้งเร็วทั้งแรง
ประสานลิ้นจูบกันอย่างดูดดื่ม เก็บเกี่ยวอย่างอหังการ
ลมหายใจร้อนชื้นเป่ารดบนใบหน้า ปลุกเร้าความปรารถนาดั้งเดิมที่สุดในร่างกาย
ฝนนอกหน้าต่างเทกระหน่ำลงมาบนกระจกราวกับแย่งกันทำลาย แผดเสียงคำราม สูญเสียการควบคุม ราวกับอยากจะพุ่งทะลุเข้ามา...
หลินหร่านเอ่ยเสียงที่แตกเป็นเสี่ยงออกจากปากอย่างยากลำบาก
"ไอ้...บ้า..."
"ไอ้บ้าอยาก...คุณ"
ร่างกายของหลินหร่านแข็งทื่อ
สติอันน้อยนิดทำให้เธอต้องกัดฟันระเบิดพลังทั้งหมดที่มีออกมา
"ไป! เดี๋ยวนี้นะ!"
เมื่อรับรู้ถึงการดิ้นรนอย่างรุนแรงของเธอ ลู่เฟิงจึงไม่กล้าใช้แรงกด กลัวจะทำร้ายเธอ
เขาจึงยอมปล่อยมือเองแล้วพลิกตัวลงจากเตียง
ทันใดนั้นสายลมแรงก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของเขา
หลินหร่านรีบลุกขึ้นนั่งแล้วฟาดฝ่ามือออกไป
"ผัวะ!"
หลังตบเสร็จ เธอเอนตัวพิงหัวเตียงหอบหายใจ
ไฟในกายที่ถูกปลุกเร้าปนกับความโกรธที่ถูกกดข่มขมวดเข้าด้วยกัน ทำให้เธอไม่อยากพูดอะไรเลยสักคำ
ลู่เฟิงขยับตัวแล้วเข้าไปหาเธอ
"...โกรธเหรอ?"
หลินหร่านไม่สนใจเขา ไม่มองเขาด้วยซ้ำ
ความตื่นตระหนกในใจของลู่เฟิงค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อยและขอโทษอย่างจริงใจ
"ฉันขอโทษ"
"เพราะเรื่องตอนกลางวันฉันรู้สึกอึดอัดใจ เลยควบคุมตัวเองไม่อยู่"