ที่ทางเดินหนีไฟของห้องสมุด บันได
ไฟที่เปิดด้วยเสียงก้าวเท้าสว่างขึ้น แต่ก็ยังส่องไม่ถึงความมืดในที่แคบนั้น
กลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่า ๆ คละคลุ้งไปทั่วอากาศ
แสงสีขาวน่ากลัวทอดลงบนบันไดปูนเย็นเฉียบ
หลินหร่านปิดประตูและล็อคมัน ตัดขาดจากโลกภายนอกที่สว่างไสวโดยสิ้นเชิง
“เธอจะทำอะไร?” ลู่เฟิงจ้องเธออย่างระแวดระวัง
หลินหร่านไม่พูดอะไร เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ รุกไล่ทีละก้าว
จนทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
จากนั้นเธอก็เขย่งปลายเท้า พันแขนรอบคอของเขา และโถมตัวเข้ามาแนบชิด
“หลินหร่าน!” เขาจับแขนของเธอไว้
“ชู่ว” ริมฝีปากของเธอเกือบจะแตะกับเขา “อย่าขยับ”
เสียงนั้นเพิ่งจะจบลง จูบก็ตกลงมา
ไม่ใช่แค่การแตะแต้มตามใจชอบ
มันคือจูบที่ล้ำลึก เต็มไปด้วยความก้าวร้าว และไม่ยอมให้ปฏิเสธ
ปลายลิ้นของเธอแทรกเข้าไประหว่างฟันของเขาอย่างดุดัน พันเกี่ยวเขาไว้
สมองของลู่เฟิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ
หัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีด พายุในร่างกายปะทุ และเขาก็ต้องตกใจที่ร่างกายกลับมีปฏิกิริยา!
บันไดเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่สับสนของพวกเขา และ...เสียงฝีเท้าที่แว่วมาจากนอกประตู
ดูเหมือนจะมีคนกำลังมา
“มีคน...” ลู่เฟิงอยากจะผลักเธอออก แต่หลินหร่านกลับกอดแน่นยิ่งขึ้น
มือของเธอเลื่อนจากคอลงไปที่หลัง ปลายนิ้วบีบตัวผ่านเนื้อผ้าเสื้ออย่างรุนแรง ทำให้ลู่เฟิงหายใจติดขัดทันที
เสียงฝีเท้าหยุดอยู่นอกประตู
“พี่ลู่เฟิง?” เสียงของซูหว่านอวี๋ปนเสียงสะอื้น “พี่อยู่ในนั้นใช่ไหม?”