ในโถงทางเดิน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด
ซูหว่านอวี๋จ้องหลินหร่านเขม็ง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“แม่ของพี่ลู่เฟิงเพิ่งผ่าตัดเสร็จยังนอนอยู่บนเตียง เธอยังไม่ดูสถานที่อีก ฝืนบังคับเขา……หลินหร่าน เธอยังเป็นคนหรือเปล่า?!”
หลินหร่านหัวเราะเย้ย “คนที่ทุ่มเงินสามแสนออกมาให้ในทีเดียว น้ำเสียงก็แข็งขึ้นมาไม่น้อยเลยนะ~”
ซูหว่านอวี๋หน้านิ่งไปเล็กน้อย แต่ยังคงยืดหลังตรง “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ไม่เหมือนบางคน แค่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก!”
ซูหว่านอวี๋พูดจบก็หันไปทางลู่เฟิง “พี่ลู่เฟิง ฉันรู้ว่าพี่มีเหตุจำเป็น ฉันรู้ว่าพี่ถูกเธอข่มขู่ แต่ป้าอังอยู่บนเตียงผู้ป่วย พวกพี่จะ……”
“พอได้แล้ว” เสียงลู่เฟิงเยือกเย็นลง “นี่เป็นเรื่องของฉัน”
ซูหว่านอวี๋ตะลึง “พี่ลู่เฟิง ฉันเพื่อพี่นะ……”
“ฉันรู้” น้ำเสียงลู่เฟิงอ่อนลง “ขอบคุณที่ยืมเงินฉันให้แม่ผ่าตัด แต่เรื่องอื่นฉันจัดการเองได้”
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของหลินหร่านก็ดังขึ้น
เธอรับสาย ฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ เดี๋ยวฉันกลับไป”
วางสาย เธอมองไปทางลู่เฟิง “ฉันต้องไปแล้ว ปู่มาฉันต้องกลับบ้านหนึ่งเที่ยว”
ลู่เฟิง “อืม” หนึ่งเสียง
หลินหร่านยื่นมือออกไป จู่ ๆ ก็รวบคอเขาให้ก้มลง ยกเท้าขึ้น แล้วจูบลงไป