หลินหร่านไม่ได้ดิ้นรน แค่นั้นก็เงยหน้ามองเขา "ปัญหาของเราคือจะให้อภัยหรือไม่ให้อภัยหรือ?"
"ฉันต้องการความรักที่ไม่มีเงื่อนไข คือการยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง"
"ส่วนเธอต้องการความเคารพซึ่งกันและกัน การเสียสละที่เท่าเทียมกัน"
"เธอบอกฉันสิ จะอยู่ด้วยกันยังไง?"
ความต้องการของพวกเขาไม่เท่ากัน และไม่มีใครยอมประนีประนอม
ลู่เฟิงก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาลง "ฉันแค่ต้องการความเคารพนิดเดียว มันไม่ได้หรือ?"
หลินหร่านผลักหัวเขาออก "นิดเดียวในสายตาเธอ สำหรับฉันมันคือการรุกคืบหน้า"
"..." ลู่เฟิงพูดไม่ออก
เสียงเคาะประตูดังมาจากนอกห้อง
"หร่านหร่าน เก็บของเสร็จหรือยัง?" เสียงของเคอเยียนถิงดังเข้ามา
"เสร็จแล้ว"
หลินหร่านตอบเสร็จก็หยิกเอวชายหนุ่มด้านหลัง "ปล่อยมือ"
ลู่เฟิงจำใจปล่อยมือออกอย่างไม่เต็มใจ
หลินหร่านเปิดประตูเดินออกไป เคอเยียนถิงมองลู่เฟิงในห้อง ไม่พูดอะไร ยิ้มรับกระเป๋าเป้จากหลินหร่าน
"ไปกันเถอะ"
ท่าทางแบบนั้นไม่เหมือน "มือที่สาม" แต่เหมือน "พระเอก" ผู้ใจกว้าง
สายตาลู่เฟิงหรี่ลงเล็กน้อย เดินออกจากกระท่อม เจิ้งจือเจี๋ยยืนอยู่ข้างๆ มือถือกระเป๋าสองใบ
"พี่เฟิง เก็บของเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ"
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ซูหว่านอวี๋ยืนสะพายเป้รออยู่ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
คนสองกลุ่มเดินตามกันไปที่รถของตัวเอง
หลินหร่านเดินไปเรื่อยๆ เผลอสะดุดหินก้อนหนึ่ง ร่างเอียงไปทันที
ลู่เฟิงใจหายวาบ รีบวิ่งเข้าไป
แต่เคอเยียนถิงที่อยู่ใกล้กว่าคว้าตัวหลินหร่านไว้ได้ก่อน