ลู่เฟิงยื่นฝ่ามือรองท้ายทอยของเธอไว้ มืออีกข้างกระชากเธอเข้ามากอดแน่น
เธอกัดที่ลำคอของเขา เขี้ยวเสือน้อยอันแหลมคมเสียดสีกับความอ่อนไหวและเปราะบางของเขา ทิ้งรอยชุ่มชื้นเอาไว้
“หลิน...หร่าน......”
เขาพยายามเปล่งเสียงที่แตกสลายออกมาอย่างยากลำบาก
หลินหร่านเงยหน้าขึ้น แสงจากโคมไฟดาวสะท้อนในดวงตาของเธอ ราวกับภูตน้อยในเทพนิยาย
“เธอไม่ชอบเหรอ?”
ลู่เฟิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาที่ลึกอยู่ใต้คิ้วถูกซ่อนไว้ในความมืด มองไม่เห็นอารมณ์
ฝ่ามือที่รองท้ายทอยของเธอค่อยๆ ลูบไล้ เขาไม่ตอบ แต่เอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า “เธอจะตกลงกับเขาเหรอ?”
หลินหร่านถอยออกจากอ้อมกอดของเขา “นั่นไม่ใช่เรื่องที่อดีตสามีอย่างเธอควรถาม”
“......” ลู่เฟิงยังไม่ยอมแพ้ถามต่อ “เธอชอบความโรแมนติกของเขางั้นเหรอ?”
“ชอบสิ~”
น้ำเสียงของหลินหร่านเบาสบาย ลมหายใจของลู่เฟิงชะงักค้าง
เขากำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงเรียกของเคอเยียนถิงมาจากไม่ไกล
“หร่านหร่าน เธออยู่ไหน?”
“ฉัน...อื้ม......”
ปากของหลินหร่านถูกจูบปิดทันที
ลิ้นร้อนของชายหนุ่มสอดคลอเคลียเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ให้ความรู้สึกอึดอัดราวกับจะทำให้เธอถูกเผาไหม้
ข้างหูมีเสียงเรียกของเคอเยียนถิงดังมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงใบไม้ใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบ
และเสียงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
ลู่เฟิงจูบอย่างหนัก เสียงจูบที่ชวนให้คิดไปไกลราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน
หลินหร่านยกเท้าเหยียบเท้าเขา เขาครางออกมาเบาๆ แต่จูบก็ยังไม่หยุด
ฝีเท้าของเคอเยียนถิงมาถึงห่างจากพวกเขาประมาณสามเมตร