[เจ้าของร่าง ตรวจพบว่านางเอกกำลังหาเพชฌฆาตมืออาชีพ ตั้งใจจะฆ่าคุณ]
ในรถ หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ “กล้าดี”
ความสำเร็จที่ได้จากต่างประเทศทำให้ความกล้าของซูหว่านอวี๋เพิ่มขึ้นไม่น้อย
เรื่องฆ่าคนยังกล้าลงมือ คิดว่าคงอยากพลิกสถานการณ์จนคลุ้มคลั่งไปแล้ว
[เจ้าของร่าง เราจะเข้าไปขัดขวางก่อนไหม?]
หลินหร่านจ้องตาลึก “โต๊ะพนันแห่งโชคชะตา นางเดิมพันด้วยชิปสุดท้ายแล้ว ข้าจะไม่ตามได้อย่างไร”
“ที่เขาว่า ฟ้าสร้างภัยยังพอเอาตัวรอด แต่คนสร้างภัยไม่อาจหนีรอด”
“ข้ารอชมเกมที่นางเปิดไพ่แล้วจะสวยงามแค่ไหน”
ระบบฟังแล้วมึนงง: [เจ้าของร่าง ฟังไม่เข้าใจ]
หลินหร่านยิ้มบาง “ค่อยดูไปก่อน”
[เข้าใจแล้ว!]
＊
รถขับมาถึงตัวเมือง เจิ้งจือเจี๋ยรู้จักกาลเทศะลงรถก่อน
ลู่เฟิงหันมองหลินหร่าน “กลับคฤหาสน์สกุลหลิน หรือคฤหาสน์แต่งงาน?”
“คฤหาสน์สกุลหลิน”
ไม่กี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิน
ในความทรงจำที่ลู่เฟิงมีอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ แต่เขากลับไม่รู้สึกแปลกตาเลยแม้แต่น้อย
หลินหร่านลงจากรถ ปัดมือลู่เฟิงที่ยื่นจะมาอุ้ม “เท้าฉันไม่เจ็บแล้ว”
ลู่เฟิงเก็บมืออย่างเซ็ง ๆ
เจียงฉือและหลินเจิ้งเฟิงกำลังนั่งอาบแดดอยู่ในสวน
พอเห็นลูกสาวและลูกเขยกลับมา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม
ทั้งคู่ยังไม่รู้เรื่องที่ลู่เฟิงความจำเสื่อมและหลินหร่านกำลังจะหย่า
เพียงเพราะหลินหร่านกลัวพ่อแม่เป็นห่วง และกลัวจะถูกบ่น
ลู่เฟิงเดินตามหลินหร่านเข้าไป ตะโกนเรียกอย่างฝืดฝัง “พ่อ แม่”
หลินเจิ้งเฟิงยิ้มอย่างใจดีแต่แฝงความสง่า “อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันก่อน”