หลินหร่านชะงักไปเล็กน้อย "ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"
"ฉันเป็นเธอ เธอก็เป็นฉัน ฉันเชื่อว่าแม้แต่ฉันอีกคน ก็คงไม่โทษเธอ"
หลินหร่านเข้าใจตัวเองดี
ถ้าลู่เฟิงไม่อยากเสี่ยง แล้วเลือกที่จะอยู่ที่โลกใดโลกหนึ่ง เธอก็จะเคารพและเข้าใจเขา
แค่คิดว่านั่นคือจุดเริ่มต้นใหม่สำหรับพวกเขาทั้งคู่
ไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอจะไม่มีวันทิ้งความเป็นตัวตนและความสมบูรณ์ของตัวเอง
ความรักมีได้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอตามหาทั้งชีวิต
ถ้าลู่เฟิงกลับไปได้ก็ดี ถ้ากลับไปไม่ได้ เธอก็จะหาทางอื่นต่อสู้กับพลังพล็อตแน่นอน
เมื่อหลินหร่านพูดจบ ลู่เฟิงก็อธิบาย
"ฉันรู้ว่าถึงฉันไม่กลับไป นิสัยเธอก็คงไม่โทษฉัน"
"แต่ฉันทำไม่ได้"
"ที่ฉันเป็นฉันในตอนนี้ ก็เพราะช่วงเวลาดี ๆ ที่ได้อยู่กับเธอหล่อหลอมขึ้นมา"
"พูดอีกแบบคือ คนที่ฉันรัก คือเธอคนที่มีความทรงจำร่วมกับฉัน"
"เธอคือนาง แต่บางไม่ใช่เธอ"
"รู้ไหมว่าในสายตาฉัน เธอคืออะไร?"
หลินหร่านเลิกคิ้ว "อะไร?"
"ร่างแยกของนาง"
"ฉันถึงได้รักเธอเพราะรักนาง"
หลินหร่านรู้สึกถูกบางอย่างกระแทกหัวใจทันที
มองชายตรงหน้าแล้วเกิดความเข้าใจใหม่ทั้งหมด
ที่แท้ในสายตาเขา เธอกลายเป็น "ตัวแทน" ของตัวเองอีกคน
จะเรียกว่าตัวแทนก็ไม่ค่อยถูก
ตามทัศนะของไอ้บ้านี่ อีกคนนั้นคือนาย ส่วนตัวเองถือเป็นนายน้อย
เพราะงั้นนายน้อย เลยให้จับได้แต่ห้ามจูบ