ในห้องนั่งเล่น พ่อแม่บุญธรรมและซูหว่านอวี๋พากันจ้องมองเขาพร้อมกัน
“พ่อครับ แม่ครับ” ลู่เฟิงเอ่ยขึ้น พยายามทำเสียงให้สงบที่สุด “คืนนี้หลินหร่านจะมาขอนอนที่บ้านเรา”
หลี่เฟิ่งหวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แต่...แต่ที่บ้านไม่มีที่ให้อยู่ไหม? ไม่งั้นแม่กับพ่อออกไปนอนข้างนอก แล้วเอาห้องให้เธอ?”
“ไม่ต้องครับ” ลู่เฟิงส่ายหน้า “เธอจะนอนห้องผม”
พูดจบ เขาก็หันไปทางซูหว่านอวี๋ “ขอโทษนะ”
สีหน้าซูหว่านอวี๋ซีดเผือดลงทันที
เธอกำชายเสื้อแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ กว่าจะยิ้มออกมาได้ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ลู่เฟิง... รุ่นพี่หลินหร่านเป็นคนแข็งกร้าวขนาดนั้น เราจะไปหาญชนะเธอได้ยังไง”
“ฉันยอมยกห้องให้เธอเอง”
คำพูดนี้ออกมาอย่างแยบยล ทั้งแสดงความอ่อนแอ ทั้งแอบชี้ว่าหลินหร่านขี้อำนาจ
ลู่เฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง “อวี๋เอ๋อร์ ฉันไปส่งเธอที่โรงแรมแถวนี้”
“ไม่เอา!” ซูหว่านอวี๋ปฏิเสธทันที น้ำเสียงแหลมขึ้น ก่อนจะรีบปรับให้นุ่มนวลเมื่อรู้ตัว “ฉัน...ฉันนอนโซฟาก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้เช้าพ่อแม่ฉันกลับมาแล้ว ไม่อยากให้วุ่นวาย”
พูดไปน้ำตาก็คลอเบ้า น้ำตาจะไหลก็ไม่ไหล
ถ้าหลินหร่านนอนห้องนอน พี่ลู่เฟิงก็ต้องปูเสื่อนอนที่ห้องนั่งเล่น แบบนี้ก็ได้อยู่ใกล้กันพอดี
ซูหว่านอวี๋ยังไงก็ไม่ยอมไป
ลู่เฟิงมองเธอ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขากลับเข้าห้องไป
หลินหร่านกำลังพิงโต๊ะเขียนหนังสือ พลิกอ่านสมุดแบบสถาปัตยกรรมเล่มหนึ่งของเขา
เธอเงยหน้าขึ้น ในแววตามีประกายละเอียดอ่อน “จัดการเรียบร้อยแล้ว?”
“อืม”
ลู่เฟิงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นใหม่เอี่ยมที่ยังไม่เคยใช้หลังซักออกมา