ลู่เฟิงหายใจช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง มองดูคนในอ้อมแขนผ่านแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
หลินหร่านหลับแล้ว
คิ้วและตาของเธออ่อนโยน ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย
ออร่าคมกริบ อหังการ และรุกเร้าที่เคยมีหายไป เหลือเพียงความนุ่มนวลบริสุทธิ์ไร้การป้องกัน
เหมือนนางฟ้า
แต่ลู่เฟิงรู้ดีว่าพอเธอตื่นขึ้นมา เธอจะกลับกลายเป็นปีศาจตัวนั้นอีกครั้ง
ลู่เฟิงใจหนักลง
เขาอยากดึงแขนกลับ แต่พอขยับเพียงนิด คนในอ้อมแขนก็ส่งเสียงหงุดหงิดไม่พอใจ เขาจึงหยุดทันที
ในความมืด เขามองเพดาน นานเท่าไหร่ไม่รู้ สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เหมือนยอมจำนนต่อชะตากรรม แล้วเริ่มกล่อมตัวเองให้ง่วง
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ "ปีศาจที่หลับ" นั้น มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
＊
ในห้องนั่งเล่น ซูหว่านอวี๋นอนอยู่บนโซฟา นอนไม่หลับเลยสักนิด
เธอจ้องไปที่ประตูห้องของลู่เฟิงไม่วางตา
ช่องว่างใต้ประตูไม่มีแสงแม้แต่น้อย
เงียบเกินไป
เงียบจนทำให้เธอใจไม่ดี
เธอนึกภาพฉากในห้องนั้น——
หลินหร่านนอนอยู่บนเตียงของพี่ลู่เฟิง สวมเสื้อผ้าของเขา ห่มผ้าของเขา หรืออาจจะ...กอดเขานอน
แค่คิดภาพนี้ก็ทำให้เธอหายใจไม่ออกแล้ว
เธอพลิกตัว เอาหน้าซุกหมอน น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ
พี่ลู่เฟิงเดิมทีเป็นของเธอ แต่กลับถูกหลินหร่านผู้หญิงใจร้ายคนนี้แย่งไปด้วยวิธีที่หยาบคาย
ซูหว่านอวี๋รีบเช็ดน้ำตา และบอกตัวเอง
เธอร้องไห้ไม่ได้!
การร้องไห้แก้ปัญหาไม่ได้!
เธอพลิกตัวกลับมา จ้องประตูบานนั้นในความมืด สายตาเย็นชาและมืดหม่น
หลินหร่าน ฉันไม่สนว่าพื้นหลังเธอจะแกร่งแค่ไหน
ไม่มีใครแย่งพี่ลู่เฟิงของฉันไปได้