ลู่เฟิงรู้ว่าตัวเองบ้าไปแล้ว
ถ้าเขาไม่บ้า คงไม่คิดจะกักขังหลินหร่านไว้ตอนที่ได้ยินเธอพูดจะหย่า
ในความมืด ใบหน้าของลู่เฟิงดูหม่นหมอง ดวงตาสีแดงก่ำ
ความขุ่นเคืองผสานกับความปรารถนา กลายเป็นความตื่นเต้นเร่าร้อน
ฝ่ามือกดต้นคอหลินหร่านไว้ ดึงเธอออกจากซอกคอ แล้วโน้มหน้าไปจูบปากแดงงามนั้นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
งับเปิดริมฝีปาก ลึกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นน้อยๆ เปียกชื้นของเธอ
"อือ...บ้า..."
กลิ่นอายอันตรายราวกับตาข่ายคลุมเครือ โอบล้อมหลินหร่านไว้ในรัศมีเพียงคืบ
เธอถูกจูบจนขาดอากาศหายใจ สมองโล่งว่างไปหมด ภายในปากเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดและเต็มไปด้วยฮอร์โมนของไอ้บ้านี่
ร้อนผ่าว ดุจไฟลน กักขังเธอไว้จนไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน
หลินหร่านถูกบีบจนเจ็บ ร้องออกมาแผ่วเบาอย่างทนไม่ไหว
"อุ้ย...เจ็บ..."
แรงกักขังของชายหนุ่มพลันผ่อนคลายลง
จุมพิตที่แฝงไปด้วยความปลอบประโลม ร่วงหล่นลงมาบนแก้มและซอกคอของเธอ
หลังจากการต่อสู้เมื่อครู่ หลินหร่านไร้เรี่ยวแรงทั้งตัว ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ
ลู่เฟิงจูบไปสองสามที แล้วอุ้มหลินหร่านขึ้นจากเตียงกอดไว้ในอ้อมอก เกลี่ยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างอ่อนโยนไปไว้หลังหู
กอดเธอแบบนี้ ไม่มีอะไรเกินเลยอีก
ในห้องที่มืดสลัว เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาสองสาย และเสียงหัวใจที่แนบชิดกัน
ไม่มีใครพูดอะไร
หลินหร่านพิงไหล่เขาหอบหายใจ ส่วนลู่เฟิงประคองต้นคอเธอ ใช้แก้มถูไถใบหูของเธอ