ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลินหร่านพาลู่เฟิงกลับมายังคฤหาสน์แต่งงานของพวกเขาในย่านเมือง
จะเรียกว่าคฤหาสน์แต่งงานก็ไม่ค่อยถูกนัก ที่นี่เป็นแค่ที่พักอาศัยหลังแต่งงานของทั้งคู่ และเป็นอพาร์ตเมนต์ที่เธอพาลู่เฟิงมาค้างคืนเมื่อสองปีก่อน
วินาทีที่เปิดประตู ลู่เฟิงสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด
ในอดีต เขาต้องเคยมาที่นี่ไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้งแน่นอน
เบื้องหน้าคือห้องรับแขกกว้างขวาง นอกหน้าต่างบานใหญ่เป็นแสงไฟเรืองรองจากบ้านเรือนนับพัน
บนชั้นวางรองเท้าที่โถงทางเข้ามีรองเท้าแตะสองคู่ที่มีดีไซน์เหมือนกันวางอยู่
หลินหร่านเปลี่ยนเป็นคู่ของผู้หญิง แล้วเดินเข้าห้องเสื้อผ้าโดยไม่พูดสักคำ
ลู่เฟิงจ้องมองรองเท้าแตะคู่ผู้ชาย ความทรงจำที่เลือนรางบางส่วนแล่นขึ้นในหัว
ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมากพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
เขานิ่งเงียบอยู่สองวินาที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคู่ของผู้ชาย แล้วเดินสำรวจไปทั่วด้วยความรู้สึกทั้งแปลกและคุ้นเคยนี้
ดูไปรอบหนึ่ง แล้วมาถึงห้องน้ำ
ของใช้ส่วนตัวที่วางเรียงเป็นคู่ ๆ อยู่อย่างเงียบสงบ
ปลายหูลู่เฟิงร้อนผ่าว
ที่นี่คงเป็น...คฤหาสน์แต่งงานของพวกเขาสินะ?
คิดว่าหลินหร่านพาเขามาที่นี่ คงหมายความว่าเธอจะไม่ไล่เขาออกไปอีก
ลู่เฟิงเริ่มล้างหน้าล้างตา
สิบกว่านาทีต่อมา เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำคู่ผู้ชายเดินออกจากห้องน้ำ
หลินหร่านในชุดอยู่บ้านสีครีมอ่อนกำลังนั่งเล่นแท็บเล็ตอยู่บนโซฟา
ลู่เฟิงรินน้ำสองแก้วแล้วเดินเข้าไป
วางแก้วหนึ่งไว้บนเคาน์เตอร์ตรงหน้าหลินหร่าน
"เรามาคุยกันหน่อย"
หลินหร่านวางแท็บเล็ตลง "คุยอะไร?"
"คุยเรื่องที่เราควรปฏิบัติต่อกันต่อจากนี้"
"ได้สิ" หลินหร่านทำท่าตั้งใจฟัง
ลู่เฟิงจิบน้ำหนึ่งอึก วางแก้วลง
"ฉันเคยไปพบจิตแพทย์เฉพาะทางมาแล้ว"