ยามเย็น ในห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไปของกลุ่มบริษัทหลิน
หลินหร่านเพิ่งปิดประชุมทางวิดีโอลง ลูบขมับที่เมื่อยล้าอย่างเหนื่อยอ่อน
เคอเยียนถิงถือกล่องข้าวเดินเข้ามา “ยุ่งเสร็จแล้วเหรอ? ฉันให้ครัวทำอาหารที่เธอชอบมาให้”
เคอเยียนถิงวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะทำงาน เปิดฝาออก ข้างในมีกับข้าวสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วย
“ขอบคุณ” หลินหร่านหิวจริง ๆ จึงไม่เกรงใจเขา
พอเห็นว่าหลินหร่านกินได้เกือบหมด เคอเยียนถิงก็หมุนวินาทีหนึ่ง แล้วพูดถึงเรื่องโรงพยาบาลขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
“วันนี้ฉีดยาเวอร์ชัน 7 ให้ลุงหลินแล้ว ทีมวิจัยบอกว่าอีกประมาณหนึ่งเดือนจะเห็นผล เธอไม่ต้องกังวลมาก”
หลินหร่านเคี้ยวอาหารในปากจนละเอียดแล้วมองเขา “รู้แล้ว แต่ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ ครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณเธอมากจริง ๆ”
“ฉันติดหนี้บุญคุณเธอครั้งใหญ่เลย พูดมาได้เลย อยากให้ฉันตอบแทนยังไง?”
หลินหร่านพูดจบก็ตักซุปขึ้นมาดื่ม ท่าทางของเธอไม่กลัวว่าเขาจะขอมากเกินไปเลยแม้แต่น้อย
พอพูดจบ เคอเยียนถิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ “ร่านร่านเป็นคนฉลาดจริง ๆ ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ของฉันซ่อนจากเธอไม่ได้เลย”
รอยยิ้มของเขาลดลงเล็กน้อย “ในเมื่อเธอพูดตรงขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ปิดบัง”
“บุญคุณก็ต้องตอบแทนด้วยบุญคุณ ฉันขอใช้บุญคุณนี้แลกตำแหน่งแฟนของร่านร่านสามเดือนได้ไหม?”
มือที่ตักซุปของหลินหร่านหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ตักซุปส่งเข้าปากต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
เมื่อกลืนลงไปแล้วจึงเงยหน้ามองเขา “เธอแน่ใจนะ?”
เคอเยียนถิงพยักหน้า บนใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง “แน่ใจ”
หลินหร่านยกมุมปากขึ้น กำลังจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น