ยามเย็น ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่ง
หลินหร่านและเคอเยียนถิงนั่ง facing กัน
“ยาจะถึงพรุ่งนี้” เคอเยียนถิงยกมือขึ้น รินชาให้หลินหร่าน “ทางโรงพยาบาลก็ประสานงานไว้หมดแล้ว ทีมเฝ้าติดตามล้วนเป็นมือหนึ่ง”
หลินหร่านพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอบคุณนะ ครั้งนี้ได้พี่ช่วยไว้มาก”
“กับฉันจะเกรงใจไปทำไม” เคอเยียนถิงยิ้ม “อ้อ มีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าเธอเคยได้ยินข่าวหรือยัง”
“เรื่องอะไร?” หลินหร่านหยิบถ้วยชาขึ้น
แววตาของเคอเยียนถิงเผยความขบขัน “ได้ยินว่าบริษัทของลู่เฟิง ช่วงนี้เจอปัญหาเข้าแล้ว”
มือที่กำลังจิบชาของหลินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง
ช่วงนี้เธอยุ่งอยู่กับการวิ่งระหว่างบริษัทกับโรงพยาบาล ไม่ได้เหลียวแลลู่เฟิงเลย
“เล่ามาสิ”
เคอเยียนถิงพูดต่อ “โปรเจกต์ที่ตกลงกันไว้ล้วนล่มไปหมด โปรเจกต์ที่กำลังดำเนินอยู่ก็ถูกสั่งหยุด น่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังเล่นงานเขา”
พูดถึงตรงนี้เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าแอบจนใจ “ซูหว่านอวี๋โทรมาสงสัยว่าฉันเป็นคนทำ โดนป้ายสีใส่แบบนี้ ช่างเป็นฝาหม้อใหญ่จริงๆ”
“ฉันเป็นหนุ่มดีๆ แบบนี้ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง เธอว่าไหม?”
หลินหร่านเลิกคิ้วยิ้มบาง “ฉันเชื่อว่าไม่ใช่พี่”
เคอเยียนถิงยิ้มตาม “ฉันก็รู้ว่าเธอต้องไม่เข้าใจฉันผิดแน่”
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหลินหร่านพอดี
[เจ้าของร่าง อยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?]
“ใคร?” หลินหร่านถามในใจ
[ตรวจพบว่าตัวตนของพระเอกถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเซินหมานหรูรู้เข้าแล้ว น้องชายต่างมารดาของพระเอก ลู่จื่อเย่ เริ่มลงมือโจมตี]