ไม่ใช่ ไม่ใช่จูบ!
มันคือการกัดกิน การระบาย!
คือเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่เผยออกมา!
ริมฝีปากของเขาพุ่งเข้าหา ไร้แบบแผน บุกรุกอย่างหยาบคาย
รสเลือดพุ่งพล่าน ไม่รู้ว่าเป็นของใคร
ปลายลิ้นของเขาแทรกเข้าไปงัดไรฟันของเธออย่างทรงพลัง บุกทะลวงเข้าลึก ราวกับคลั่งแบบไม่เหลืออะไรให้เสีย เหมือนคืนความเกลียดชัง ความอัปยศอดสู และความคับแค้นที่พูดออกไปไม่ได้ทั้งหมดกลับไป
หลินหร่านมีอยู่ชั่วขณะหนึ่งที่ตะลึง แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ตอบโต้ตอบ
มันเหมือนสงคราม
ในพื้นที่คับแคบ ระหว่างริมฝีปากกับฟัน ระหว่างลมหายใจ
ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ไร้ซึ่งความอ่อนหวาน
มีเพียงการต่อต้านที่บริสุทธิ์ เปลือยเปล่า!
ประตูถูกเคาะดังขึ้นทันที
“พี่ลู่เฟิง? หลินหร่าน?”
เสียงของซูหว่านอวี๋ผ่านแผ่นประตูเข้ามา เปี่ยมด้วยความร้อนรนและไม่สบายใจ “พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ไม่มีใครตอบ
มือของลู่เฟิงรัดเอวของหลินหร่านแน่น ปลายนิ้วของหลินหร่านจิกเข้าไปในเสื้อเชิ้ตของเขาลึก
เขาช่วงชิง เธอตีโต้คืน
ลมหายใจของทั้งคู่พันเกี่ยวกัน กลิ่นเย็นเยียบของเปปเปอร์มินต์กับความหวานสดชื่นของลิ้นจี่ปะทะกัน ผสมกับรสเลือด ก่อเกิดความรู้สึกเหนียวหนืดประหลาด
ดวงตาของลู่เฟิงลืมอยู่
เขามองขนตาที่ยาวสะบัดของหลินหร่าน มองแก้มที่แดงเพราะขาดออกซิเจน
ราวกับปีศาจที่ทั้งสวาทไหวและไม่ยอมแพ้ที่จะโต้กลับ
การรับรู้นี้ยิ่งทำให้เขาคลั่งหนักกว่าเดิม!
เขาจูบลึกขึ้น หนักขึ้น เกือบจะแย่งชิงลมหายใจกันและกัน
มือข้างหนึ่งยังรัดต้นคอของเธอ แต่มืออีกข้างเริ่มกระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างหยาบคาย
กระดุมหลุดออกไปสองเม็ด เผยให้เห็นเส้นกล้ามเนื้อขาวเกลี้ยงและลื่นไหล มีเสน่ห์เย้ายวนราวกับอยากปิดแต่ไม่ยอมปิด