หลินหร่านยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะริมฝีปากที่บวมแดงของตัวเอง ที่นั่นยังหลงเหลือความเจ็บแสบจากการถูกกัดและกลิ่นอายของลู่เฟิง
“คุณรู้ไหมว่าในทางประสาทวิทยา ความเกลียดและความรักถูกกระตุ้นจากสมองส่วนเดียวกัน”
ระบบ: [รู้]
“ความเกลียดที่ถึงที่สุด ก็คือการใส่ใจที่ถึงที่สุด” หลินหร่านวางมือลง น้ำเสียงเรียบเฉย
“ฉันอยากให้เขาเกลียดฉัน อยากให้เขาทุ่มเทอารมณ์ทั้งหมดมาที่ฉัน”
“มีเพียงวิธีนี้ ดอกไม้บนยอดเขาสูงที่เย็นชานั้นดอกนั้น จึงจะละลายเพื่อฉัน”
ระบบยังคงกังวล: [ต่อให้ละลายแล้วเป็นลาวา? เผาจนร่างไหม้เกรียม กลายเป็นเถ้าธุลี? ]
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็เก็บรอยยิ้ม แสดงออกถึงความจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“เจ้าหนูระบบ ตอนที่ฉันเลือกจะแย่งชิงอย่างแข็งกร้าว ฉันก็ขึ้นนั่งบนโต๊ะพนันแล้ว”
“คนที่นั่งบนโต๊ะพนัน ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับวินาทีสุดท้ายที่ไพ่ถูกเปิดออก ฉันปรารถนาจะเป็นผู้ชนะ แต่ฉันก็เตรียมใจที่จะมอบชิปทั้งหมดแล้ว”
“ยอมรับเมื่อพนันแพ้ วางหมากแล้วไม่เสียใจ ถ้าฉันพ่ายแพ้ย่อยยับ ถึงตอนนั้นระบบผู้น่าสงสารอย่างเธอก็ต้องยอมรับชะตากรรม ตามฉันลงนรกไปด้วยกันนะ~”
หลินหร่านเลิกคิ้วอย่างมีเจตนาร้าย
ระบบไม่พูดอะไร ผ่านไปนานแล้วค่อย ๆ พูดว่า:
[คุณเป็นมนุษย์ที่แปลกจริง ๆ]
[แต่ฉันกลับยิ่งชอบคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ]
[เราจะเอาชนะพลังของเนื้อเรื่องให้ได้ ฉันเชื่อในตัวคุณ!]
หลินหร่านยกยิ้มที่มุมปาก มองทิวทัศน์บนถนนที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วด้านนอกหน้าต่าง ตอบกลับอย่างเรียบเฉย “ขอบคุณ ฉันก็เชื่อในตัวฉันเอง”
＊
หกโมงเช้า เสียงมือถือของลู่เฟิงดังขึ้น