สองทุ่มตรง ตู้หาวเดินออกจากลานจอดรถของคอนโดด้วยอารมณ์ดี
เขาพึ่งคุยโทรศัพท์กับซูหว่านอวี๋ ตกลงกันไว้ว่าสุดสัปดาห์จะไปดูนิทรรศการศิลปะด้วยกัน
พอเดินมาถึงรถของตัวเอง เขาก็หยิบกุญแจรถออกมา
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากด้านหลัง
ตู้หาวยังไม่ทันได้หันกลับไป ต้นคอก็ถูกกระแทกอย่างแรง
ต่อหน้าดำมืด หมดสติไป
พอรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาพบว่าถูกมัดมือไพล่หลังไว้ด้านหลัง และถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ
ปวดหัวแทบระเบิด ในปากมีรสชาติของเลือด
เขาพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นเก้าอี้หนังเดี่ยววางอยู่ด้านหน้า ซึ่งดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิง
บนนั้นมีคนนั่งอยู่
แสงสลัวๆ ร่างโครงของคนผู้นั้น
เธอสวมเสื้อโค้ทสีขาวเรียบง่าย นั่งไขว่ห้าง มือถือไฟแช็กโลหะเล่นไปมา เปิดปิดมีเสียง "แกรก" ดังกังวาน
แสงไฟสว่างขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ไร้อารมณ์ สวยจนน่าตกตะลึง
ข้างๆ ยืนชายหนุ่มเจ็ดแปดคน แต่งตัวดีมีระดับ แต่ตอนนี้ทุกคนกอดอก สายตามองเขาอย่างไม่เป็นมิตร เหมือนมองเหยื่อที่ตกลงไปในกับดัก
"ตื่นแล้วเหรอ?"
หลินหร่านเอ่ยปาก เสียงสะท้อนในโรงงานอันว่างเปล่า
ตู้หาวพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน แต่ขาอ่อนแรง ร่วงลงไปคุกเข่าอีกครั้ง "หลินหร่าน! แกบ้าไปแล้วเหรอ? มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!"
"มีสิทธิ์อะไร?" หลินหร่านหยุดเล่นไฟแช็ก เงยหน้ามองเขา "ในใจแกไม่รู้เองเหรอ?"
ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร!" ตู้หาวตะคอก "รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! นี่มันจับกุมโดยผิดกฎหมาย!