หัวข้อกระทู้และภาพพุ่งเข้าไปในดวงตาในทันที
รูม่านตาของลู่เฟิงหดตัวในทันที!
ภาพที่ใกล้ชิดจนดูไม่งามเหล่านั้น ความคิดเห็นที่ชั่วร้ายและรอดูเรื่องสนุกเหล่านั้น......
แม้เขาจะรู้ว่านิสัยและความภาคภูมิใจของหลินหร่านไม่มีทางทำให้เธอทำเรื่องแบบนี้ได้
แต่ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกิดจากการกระทบทางสายตาก็ฉุดรั้งสายตาของเขาไว้ในทันที
เมื่อเห็นความคิดเห็นที่หยาบคายเหล่านั้น ความโกรธที่อธิบายไม่ได้ปนกับความหงุดหงิดที่ไม่อาจพูดได้ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาที่หัวใจ
นิ้วที่กำหน้ากระดาษแน่นขึ้น กระดาษส่งเสียงยับเล็กน้อย
“ปลอม” เขาพูดเสียงเบา
“อ้าว?” เจิ้งจือเจี๋ยไม่ได้ยินชัด “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ลู่เฟิงพูดซ้ำ เสียงเย็นลง “รูปนั้นตัดต่อ”
“จริงหรือเปล่า?” เจิ้งจือเจี๋ยโน้มตัวเข้ามา “แต่ตั้งหลายรูป......”
“ล้วนเป็นของปลอม”
ทันทีที่พูดจบ หน้าเว็บบอร์ดก็รีเฟรชอัตโนมัติ
กระทู้ใหม่เด้งขึ้นมา
ผู้โพสต์: หลินหร่าน
หัวข้อและเนื้อหามีเพียงบรรทัดเดียว
[ตัดต่อรูปได้ไม่เลว แต่ผู้ชายในรูปน่าเกลียดเกินไป ไม่คู่ควรกับโฉมงามแห่งยุคของฉัน]
ท้ายข้อความตามด้วยสติกเกอร์ “ยิ้ม” แบบที่ระบบมีให้
ลู่เฟิงจ้องบรรทัดนั้นอยู่สามวินาที ทันใดนั้น มุมปากก็โค้งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
แม้จะโค้งเพียงเล็กน้อย แต่มันก็เป็นรอยยิ้มจริง ๆ
เขานึกภาพตอนที่หลินหร่านพิมพ์บรรทัดนั้นออกมา สีหน้าที่มองลงมาราวกับมองจากที่สูง เต็มไปด้วยการประชดประชันและความไม่ใส่ใจ
สายตาที่เกียจคร้านราวกับกำลังบอกว่า “กลวิธีระดับต่ำขนาดนี้ยังกล้าเอามาอวดอีก”