"ยายา V7 ยังไม่เปิดขายภายนอก"
ผู้ช่วยวางแท็บเล็ตไว้ตรงหน้าเธอ บนนั้นมีอีเมลภาษาอังกฤษฉบับหนึ่ง "พวกเขาบอกว่าตอนนี้ส่งให้เฉพาะสถาบันการแพทย์ที่ร่วมมือและโครงการทดลองทางคลินิกที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น"
หลินหร่านจ้องหน้าจออยู่สองสามวินาที "ติดต่อทีมวิจัยของพวกเขาได้ไหม?"
ผู้ช่วยส่ายหน้า "ลองแล้ว ทุกช่องทางติดต่อสาธารณะเงียบหายไปหมด หัวหน้าทีมวิจัยของพวกเขาแทบไม่ติดต่อกับใครภายนอก ได้ยินว่านิสัยแปลกมาก แม้แต่หลายโรงพยาบาลชั้นนำก็ไม่ยอมหน้า"
สีหน้าหลินหร่านมืดลงสนิท ยื่นมือโบก "รู้แล้ว ออกไปก่อนได้"
ผู้ช่วยเดินออกไป เบาๆ ปิดประตูให้
ในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หลินหร่านเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง
แสงแดดส่องบนใบหน้า อบอุ่น แต่เธอกลับรู้สึกหนาวเย็น
ไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเคอเยียนถิง
หลินหร่านรับสาย "ฮัลโหล?"
"หร่านหร่าน ฝั่งบริษัท R ฉันถามให้แล้ว ยาไม่เปิดขายภายนอก" เคอเยียนถิงเว้นจังหวะ "แต่ไม่ต้องกังวล ฉันใช้เส้นสายในต่างประเทศ ติดต่อหัวหน้าทีมวิจัยของ V7 ได้แล้ว"
ดวงตาหลินหร่านเป็นประกายทันที "จริงเหรอ? เขายินดีขายยาไหม?"
"อืม... แม้เขาไม่ยินดีขายตรงๆ แต่ตกลงจะรับคุณลุงเข้ารายชื่อการทดลองทางคลินิกรอบหน้า ให้การรักษาด้วย V7 แต่ให้ครอบครัวเซ็นเอกสารยกเว้นความรับผิด"
เอกสารยกเว้นความรับผิดก็คือถ้าตายหรือบาดเจ็บก็ไม่สามารถเรียกร้องได้
หลินหร่านเข้าใจ
แต่ตอนนี้ก็ได้แต่รักษาแบบลองดู ยานี้จำเป็นต้องใช้
"ฉันเซ็น"
เคอเยียนถิงพูดต่อ "ดี ทางฝั่งนั้นจะส่งคนมาประเมิน ถ้าผ่าน ยาก็จะใช้ได้เร็ว"