ลู่เฟิงจ้องมองอาหารเช้าชุดนั้นอยู่สองวินาที
เขารู้ว่านี่คือลูกไม้อ่อนหวานของหลินหร่าน เป็นกลวิธีหนึ่งที่เธอใช้เพื่อทำให้เขาเชื่อง
แต่ในใจก็ยังมีสายใยอบอุ่นผุดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ตอนเช้าเขายังไม่ได้กินข้าวเช้าจริงๆ ออกจากโรงพยาบาลก็กลับมหาวิทยาลัยตรงๆ แล้วก็ขี้เกียจอ้อมไปโรงอาหารอีก
“ขอบใจ”
หลินหร่านไม่พูดอะไร พิงพนักเก้าอี้แล้วเริ่มเล่นมือถือ
ลู่เฟิงแกะแซนด์วิช กินอย่างตั้งใจ
ขนมปังนุ่มๆ ไส้หมูหอมเค็ม ไข่ดาวได้ระดับพอดี
นมก็เป็นอุณหภูมิที่เขาชอบ ไม่ร้อนไม่เย็น
แปดโมงตรง ระฆังเรียนดังขึ้น
หัวหน้าภาคสวมแว่นหนาๆ เริ่มอธิบายบทเรียนของวันนี้
ชอล์กเขียนสูตรบนกระดานดำเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด โปรเจกเตอร์ฉายภาพโครงสร้างอันซับซ้อน
ภายในห้องเรียนค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงปากกาขีดผ่านกระดาษแผ่วเบา
ลู่เฟิงกำลังแก้โจทย์อยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าบ่าไหล่หนักลง
ร่างกายเขาชะงัก ค่อยๆ เอี้ยวหัวไปมอง
หลินหร่านพิงไหล่เขา หลับไปแล้ว
ขนตาของเธอยาวมาก ทอดเงาบางๆ ลงบนเปลือกตา
ลมหายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ดูไร้การป้องกันราวกับนางฟ้า
แสงยามเช้าสาดจากนอกหน้าต่าง ทาปิดข้างแก้มของเธอเป็นขอบทองอ่อนนวล
เขาไม่กล้าขยับ กลัวจะปลุกเธอตื่น
แต่ท่าทางใกล้ชิดแบบนี้ ในห้องเรียนมันเด่นเกินไป
เขาสัมผัสได้ถึงสายตารอบข้างที่ล่องลอย ปนด้วยความอยากรู้ การคาดเดา และความคลุมเครือ
อาจารย์บนเวทีดูเหมือนจะสังเกตเห็น มองมาทางนี้ครั้งหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร