ลู่เฟิงชะงักไป
เคอเยียนถิงเห็นความสงสัยในดวงตาของอีกฝ่าย จึงรีบพูดขึ้น "ผมจ่ายเอง"
"ไม่ต้อง" หลินหร่านยังคงจ้องลู่เฟิง "ให้เขาจ่าย"
ลู่เฟิงก็มองเธอเช่นกัน
ประกายตาแบบที่คุ้นเคย ท่าทางท้าทายกลับมาอีกครั้งในดวงตาของหลินหร่าน
ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกโกรธที่ถูกดูถูก แต่กลับมีความตื่นเต้นที่แปลกประหลาด
ความสนใจที่เธอมีต่อเขายังไม่จบลง
และนี่ก็เป็นแผนเล็กๆ แบบใหม่ของเธอ
แต่... เขายินดีที่จะเล่นกับเธอ
ลู่เฟิงหันหลังเดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน
"รวมทั้งหมดสามร้อยยี่สิบ" พนักงานเก็บเงินพูด
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจ่ายเงินสำเร็จ แล้วเดินกลับมาข้างๆ หลินหร่าน "ยังมีอะไรอีกไหม?"
น้ำเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
หลินหร่านโบกมือ "ไม่มีแล้ว"
ลู่เฟิงไม่ได้พูดอะไร หันหลังเดินจากไป
เมื่อเขาจากไป เคอเยียนถิงอดถามไม่ได้ "พวกเธอ... ยังเป็นนายกับบ่าวกันอยู่เหรอ?"
หลินหร่านใช้ตะเกียบหยิบเนื้อหม้อไฟชิ้นหนึ่ง จุ่มลงในหม้อน้ำพริกแดง
"ไม่ใช่ การพนันจบไปแล้ว"
"เมื่อกี้..." เคอเยียนถิงเว้นจังหวะ "ทำไมเธอถึงให้เขาจ่ายเงินล่ะ?"
หลินหร่านเอาเนื้อหม้อไฟที่ลวกเสร็จเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ แล้วกลืนลงคอก่อนจะพูด
"แค่อยากแกล้งเขา"
น้ำเสียงเหมือนพูดเรื่องไม่สำคัญ
เคอเยียนถิงชะงักไป พูดซ้ำในใจเงียบๆ
——แค่อยากแกล้งเขา
หกคำนี้ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดที่หน้าอก
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างหลินหร่านกับลู่เฟิง
แต่เขารู้สึกได้ว่าสิ่งที่หลินหร่านมีต่อลู่เฟิงไม่ใช่แค่ "การแกล้ง" ง่ายๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน เต็มไปด้วยความหมกมุ่นบางอย่าง