ภายในร้านหม้อไฟเสฉวน
ซูหว่านอวี๋กลับจากห้องน้ำมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง แล้วส่งสายตาให้หลิวเฉียนเฉียน
เมื่อครู่ในห้องน้ำ เธอได้ตกลงกับหลิวเฉียนเฉียนแล้ว ให้อีกฝ่ายหาข้ออ้างกลับก่อน
เพื่อความรักของเพื่อนร่วมห้อง หลิวเฉียนเฉียนยินดีแสดงละครให้เธอ
เมื่อรับสายตานั้นได้ หลิวเฉียนเฉียนก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน สีหน้าแสดงความรีบร้อน
“อุ๊ย! ฉันเพิ่งนึกได้ว่าคืนนี้ต้องส่งภาพวาด หว่านอวี๋ ขอโทษนะ ฉันต้องไปก่อนแล้ว!”
“หา?” ซูหว่านอวี๋ทำเป็นตกใจ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“มันด่วนจริง ๆ! ถ้าส่งไม่ได้ต้องชดใช้เงินลูกค้า!”
“ขอโทษนะ พวกเธอทานกันต่อเถอะ ฉันไปก่อน!”
พูดจบ หลิวเฉียนเฉียนก็หยิบกระเป๋าแล้วรีบจากไป
บนโต๊ะเหลือเพียงสามคน
หลังจากหลิวเฉียนเฉียนไป ซูหว่านอวี๋ก็ดื่มเพิ่มอีกสองแก้ว และเมื่อจะรินแก้วที่สาม ลู่เฟิงก็ห้ามไว้ “พอเถอะ”
ซูหว่านอวี๋ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบคนเมา “ฉัน ฉันยังดื่มได้อีก!”
“เธอเมาแล้ว”
“ฉันเมาเหรอ? ฮี่ ๆ... ฉัน ฉันไม่ได้เมา...”
พูดจบเธอก็เอาหัวพิงบ่าลู่เฟิง แล้วพึมพำ “หัว หัวหมุน... พี่ลู่เฟิง...”
ลู่เฟิงกำลังจะประคองเธอให้ตัวตรง เสียงกระดิ่งลมที่ประตูก็ดังขึ้น
เขาก้มหน้ามองตามสัญชาตญาณ—
จากนั้น การเคลื่อนไหวก็หยุดชะงักไปทั้งตัว