เสียงจบลง แทบไม่เปิดโอกาสให้หลินหร่านได้พูดปฏิเสธ ลู่เฟิงใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเธอ แล้วหันข้างประกบริมฝีปากลงไป
อีกมือหนึ่งโอบเอวเธอ อุ้มขึ้น
ชั่วพริบตา ทั้งสองคนก็เปลี่ยนท่าทาง
หลินหร่านนั่งคร่อมอยู่บนขาที่แข็งแรงของเขา
เอวถูกแขนที่กำยำรัดแน่น
แขนข้างหนึ่งวางขวาง กุมเอวข้างของเธอ อีกข้างยกขึ้น ฝ่ามือกำต้นคอของเธอไว้
ร่างของหลินหร่านถูกตรึงอยู่บนขาของเขาอย่างแน่นหนา ราวกับประกอบเข้าด้วยกันอย่างไร้ช่องว่าง
"ปล่อย...นะ..."
มือทั้งสองที่พอจะขยับได้ทุบตี และหยิกไปที่หลังของเขาอย่างแรง
ไอ้ผู้ชายสารเลวไม่สะทกสะท้าน กลับจูบอย่างอหังการยิ่งขึ้น ราวกับจะกลืนเธอเข้าไปทั้งเป็น
หลินหร่านใช้ "ไม้ตาย"!
—— ดึงผม
ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมของเขา กำแล้วดึงออกไปด้านนอกอย่างไม่ปรานี
"อึ๊ก!"
ชายหนุ่มครางออกมาเบา ๆ การเคลื่อนไหวหยุดชะงักกะทันหัน
ปล่อยปาก แต่ไม่ยอมปล่อยมือ
"สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันจะทำให้"
"อย่าไปหาคนอื่น ได้ไหม?"
หางตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
หลินหร่านกลืนน้ำลาย น้ำเสียงเรียบเฉยไม่เย็นไม่ร้อน
"ฉันต้องการความแปลกใหม่ เธอจะให้ยังไง?"
สีหน้าลู่เฟิงแข็งทื่อ
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง ขนตาหนาทึบปกคลุมดวงตาทั้งสองข้าง หลินหร่านอ่านอารมณ์ไม่ออก
สองวินาทีต่อมา เขาเอ่ยปาก เสียงเรียบมาก
"งั้น ความหมายของเธอคือเราเลิกกันไม่ได้สินะ"
หลินหร่านค่อย ๆ กำฝ่ามือ "อืม" ตอบรับ
"ฉันเข้าใจแล้ว"
เขาพูดเสียงเรียบ แล้วปล่อยมือ
หลินหร่านอาศัยจังหวะนั้นลงจากขาของเขา
เห็นเพียงเขาเริ่มเก็บเอกสารบนโต๊ะ รวบใส่กระเป๋าเอกสารอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็ยืนขึ้น จับปกชุดอยู่บ้าน ดึงกระดุมออกอย่างรุนแรง เส้นกล้ามเนื้อที่งดงามและลื่นไหลปรากฏให้เห็นทันที
เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นถูกเขาทิ้งลงถังขยะอย่างไร้เยื่อใย แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องเสื้อผ้า