ซูหว่านอวี๋รูม่านตาหดวูบ!
ในวินาทีที่เห็นหลินหร่าน เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น!
ความกลัวที่ถาโถมเข้ามาเหมือนภูเขาทับทรวง.
กดดันจนเธอเห็นหน้าจอมืดไปหมด "ตุบ" เสียงหนึ่งก็ล้มลงหมดสติไป.
เห็นซูหว่านอวี๋ตกใจจนเป็นลม หลินหร่านส่ายหน้าอย่างจนใจ.
ถึงเวลานี้ถึงจะรู้สึกกลัว?
ที่แท้การจ้างวานฆ่าคนไม่ได้ใช้ความกล้าหาญ แต่เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ต่างหาก.
เห็นตำรวจพยายามปั๊มจุดกดและเรียกพยาบาล หลินหร่านก็หมุนตัวเดินจากไป.
ก้อนหินก้อนนี้ถือว่าวางใจได้แล้ว.
ต่อไปเธอจะมุ่งมั่นจัดการลู่เฟิงให้ได้.
ตอนนี้แค่จัดการเขาได้ เธอก็จะสามารถเขียนชะตากรรมของตัวเองใหม่ได้อย่างสิ้นเชิง.
＊
ซูหว่านอวี๋ไม่ได้เป็นลมนาน แค่ไม่กี่นาทีก็ถูกตำรวจปั๊มจุดกดจนฟื้นขึ้นมา.
ต่อหน้านักเรียนและครู ต่อหน้าพ่อแม่ เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไม่ยอมให้ใส่กุญแจมือ และร้องตะโกนไม่หยุด.
"พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!"
"ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมาย!"
"ฉันถูกใส่ร้าย!"
"พวกคุณจับผิดคนแล้ว!"
"เป็นหลินหร่าน! หลินหร่านใส่ร้ายฉัน! พวกคุณรีบไปจับเธอสิ!"
ความกดดันทางจิตใจมหาศาลทำให้ซูหว่านอวี๋ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต.
เจอพวกเธอที่ดื้อรั้นไม่เลิก ตำรวจเห็นมามากแล้ว ไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย.