ฉือเหมียนพยักหน้าเบา ๆ แล้วชี้ไปยังมนุษย์สัตว์เสือดำตรงหน้า
ฉีเหย่าเข้าใจความหมายของเธอ เขายกนิ้วแตะหน้าอกตัวเอง
“ฉีเหย่า”
ฉือเหมียนพูดตามหนึ่งรอบ “ฉีเหย่า”
‘อย่างน้อยก็รู้ชื่ออีกฝ่ายแล้ว ไม่ง่ายเลยจริง ๆ’
ฉือเหมียนชี้ไปที่ประตูห้อง “ฉันอยากกลับบ้าน”
เธอเอ่ยชื่อหลิงชวนกับหลิงอวี่ แล้วพยายามทำมือเป็นหูหมาป่ากับหางหมาป่า
ฉีเหย่ามองเงียบ ๆ เขาดูออกเพียงว่าฉือเหมียนอยากไป และกำลังตามหาใครบางคน
แต่เขาไม่รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร ยิ่งไม่รู้ว่าฉือเหมียนมาจากดาวดวงไหน
ฉีเหย่าหยิบเครื่องแปลภาษาเก่า ๆ ออกมา อุปกรณ์นี้รู้จำได้แค่ภาษาบางภาษาในละแวกดาวคาลั่ว แต่กลับไม่ตอบสนองต่อภาษากลางของจักรวรรดิเลย
ทุกประโยคที่ฉือเหมียนพูดถูกระบุว่าไม่สามารถแปลความได้
ฉีเหย่าขมวดคิ้ว ฟังไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง งั้นให้เธอกินข้าวก่อนแล้วกัน
เขาวางชามโลหะในมือลงข้างเตียง เพื่อให้เธอรู้ว่าอาหารไม่มีอันตราย เขาจึงหยิบช้อนขึ้นมาชิมก่อนหนึ่งคำ
ตั้งแต่หมดสติจนถึงตอนนี้ ฉือเหมียนยังไม่ได้กินอะไรเลย ท้องไส้ว่างเปล่ามานานแล้ว
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็หยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากคำเล็ก ๆ รสชาติหยาบกระด้างจนแทบกลืนไม่ลง ‘ไม่อร่อยเลย’
ฉือเหมียนฝืนกลืนลงไป แต่ไม่นานก็เริ่มไอ
สีหน้าฉีเหย่าพลันตึงเครียด เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แต่ก็กลัวจะทำให้ฉือเหมียนตกใจ จึงหยุดอยู่ข้างเตียง