นางคงทำเรื่องไม่ดีอะไรสักอย่าง ถึงได้ถูกมนุษย์สัตว์คนเดิมทิ้งไป
ฉีเหย่ามองใบหน้ายามหลับอันสงบนิ่งของนาง แล้วก็คิดว่า ต่อให้นางทำผิดจริง ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตจนให้อภัยไม่ได้
‘ตัวเล็กแค่นี้ จะก่อเรื่องใหญ่โตได้สักแค่ไหนกัน? ในเมื่อรับมาเลี้ยงแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบสิ’
ถ้าฉือเหมียนยอมอยู่ต่อ เขาก็สอนนางไปทีละนิดได้ เขาจะไม่ทิ้งนางเพียงเพราะทำของพัง และจะไม่ขังนางไว้ในกล่องขนส่งด้วย
แต่ก่อนอื่น เขาต้องเลี้ยงนางให้ดีเสียก่อน
ฉีเหย่าเดินไปที่โต๊ะ วาดภาพทิ้งไว้ให้ฉือเหมียน เขาใช้ถ่านวาดเสือดำแบบง่าย ๆ ตัวหนึ่ง แล้ววาดกล่องขนส่งไว้ข้าง ๆ อีกหลายใบ เพื่อบอกว่าตัวเองจะออกไปทำงาน
วาดเสร็จ เขาจ้องกระดาษแผ่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเติมภาพคนตัวเล็ก ๆ ลงข้างเสือดำ
ภาพทั้งสองอยู่ใกล้กัน มนุษย์ตัวจิ๋วน่าจะดูออก
หางของฉีเหย่าปัดพื้นเบา ๆ เขาเอากระดาษทับไว้ใต้ขวดสารอาหาร แล้วค่อย ๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ตอนฉือเหมียนตื่นขึ้นมา ด้านนอกประตูก็เงียบสนิทแล้ว
นางจ้องเพดานแปลกตาอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำวุ่นวายเมื่อคืนจึงค่อย ๆ หวนกลับมา
ฉือเหมียนยกข้อมือขึ้น ตำแหน่งที่เคยสวมสายรัดข้อมือป้องกันภัยว่างเปล่า นางติดต่อหลิงชวนไม่ได้ และส่งสัญญาณฉุกเฉินขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้เช่นกัน
นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ห่างจากดาวเมืองหลวงแค่ไหน
‘หรือว่าวันดี ๆ ของฉันกำลังจะจบลงแล้ว?’
ฉือเหมียนลุกขึ้นนั่ง แล้วเห็นขวดสารอาหารกับภาพวาดข้างเตียง
เสือดำบนกระดาษมีแขนขาล่ำสัน แต่หางกลับวาดเบี้ยว ๆ ส่วนคนตัวเล็กข้าง ๆ สูงแค่เท่าขาข้างหนึ่งของมัน