เจียงจีกำลังปรับตั้งอุปกรณ์ถ่ายภาพระดับมืออาชีพ
พอได้ยินคำพูดของหลิงชวน เขาก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้
“ฉันไม่ใช่คนเผ่าจิ้งจอกสักหน่อย ทำไมต้องไปกับพวกเขาด้วย?” เจียงจีแกว่งกล้องในมือเบา ๆ หูสิงโตสีขาวก็ขยับตาม “อีกอย่าง ฉันรับปากฉือเหมียนแล้วว่าจะถ่ายรูปสวย ๆ ให้เธอ”
ฉือเหมียนหันมามองเขาอย่างงุนงง “รับปากตอนไหน?”
รอยยิ้มของเจียงจีไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“รับปากตอนนี้ก็ยังไม่สาย” เขาลุกขึ้นยืน ปรับระดับอุปกรณ์ถ่ายภาพให้เหมาะกับมนุษย์ตัวจิ๋ว “วันนี้เธอน่ารักขนาดนี้ ไม่ถ่ายเก็บไว้ก็น่าเสียดายแย่”
หลิงชวนรีบแย้ง “ในคฤหาสน์มีอุปกรณ์ถ่ายภาพโดยเฉพาะอยู่แล้ว”
“อุปกรณ์กับฝีมือเป็นคนละเรื่องกัน” เจียงจียกมือจัดผมยาวสีขาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจของไอดอลตัวท็อป “ฉันอยู่หน้ากล้องทุกวัน รู้อยู่แล้วว่ามุมไหนถ่ายออกมาสวยที่สุด”
ฉือเหมียนมองกล้องมืออาชีพในมือเขา แล้วหันไปมองสวนด้านนอกหน้าต่างที่แสงกำลังสวยพอดี
เธออยากถ่ายรูปเก็บไว้สักสองสามใบจริง ๆ ตอนอยู่ดาวสีครามเธอก็ชอบถ่ายรูปอยู่เหมือนกัน
“อยากถ่าย” ฉือเหมียนกะพริบตามองเจียงจี “ไม่ต้องถ่ายเยอะนะ”
หางสิงโตสีขาวของเจียงจียกขึ้นอย่างร่าเริงทันที
“ได้เลย เดี๋ยวก็ถ่ายเสร็จแล้ว” พูดจบเขาก็ยื่นมือไปหาฉือเหมียน ก่อนจะชะงักค้างกลางอากาศเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “ฉันช่วยจัดผมให้ได้ไหม?”
ฉือเหมียนเห็นว่าเขาถามเธอก่อน จึงเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหา
“จัดได้”
เจียงจีถึงค่อย ๆ แตะเส้นผมสีดำของเธอ
เขาจัดการอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็เก็บปอยผมยุ่ง ๆ ตรงหน้าผากของฉือเหมียนให้เรียบร้อย แล้วเลือกกิ๊บสีขาวมาติดไว้ข้างหู
หลิงชวน หลิงอวี่ และฉีเหย่ายืนอยู่ด้านข้างมาตลอด