หลังอาหารเช้า หลินไป๋เหยียนก็มาที่บ้านหลังหลัก
เขาย่อตัวลงตรงหน้าฉือเหมียน ให้ระดับสายตาอยู่เสมอกัน
“วันนี้ต้องตรวจค่าดัชนีสุขภาพใหม่ แล้วก็ตรวจบาดแผลเก่าที่ข้อมือของคุณด้วย” หลินไป๋เหยียนชี้ไปยังตำแหน่งที่เธอเคยสวมสายรัดข้อมือป้องกันภัย น้ำเสียงอ่อนโยน “ขั้นตอนตรวจไม่เจ็บ ใช้เวลาประมาณ 10 นาที คุณสะดวกตรวจตอนนี้ไหม?”
ฉือเหมียนมองอุปกรณ์แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ตอนนี้ได้ค่ะ”
ระหว่างตรวจ หลิงชวนกับหลิงอวี่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่
ฉีเหย่ายืนอยู่อีกด้านของเครื่องมือ คอยสังเกตข้อมูลทุกค่าด้วยความตั้งใจ
ผลตรวจสุขภาพสุดท้ายอยู่ที่ 56 สูงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับตอนกลับมาถึงคฤหาสน์
หลินไป๋เหยียนเก็บอุปกรณ์ สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย
“ร่างกายไม่มีปัญหาร้ายแรง” เขาช่วยฉือเหมียนดึงแขนเสื้อลง ท่าทางอ่อนโยนมาก “ช่วงนี้พักผ่อนให้เยอะ อย่าทำกิจกรรมที่ต้องออกแรงมาก ไปสวนได้ ขอแค่มีมนุษย์สัตว์สักคนไปด้วยก็พอ”
พอได้ยินว่าออกไปข้างนอกได้ ดวงตาของฉือเหมียนก็เป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลิงชวนรีบถามทันที “วันนี้ไปได้ไหม?”
“ช่วงบ่ายได้” หลินไป๋เหยียนเงยหน้ามองเขา “แต่ไม่ได้ให้คุณอุ้มเธอเดินรอบสวน เธอควรได้ขยับร่างกายบ้าง เดินช้า ๆ เองได้”
หลิงชวนถูกพูดแทงใจดำ ได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ
สิบโมงเช้า ยานบินของสายหลักเผ่าจิ้งจอกก็มาถึงคฤหาสน์
จอมพลเฒ่าหลิงให้พ่อบ้านถามความเห็นของฉือเหมียนก่อน
“ประมุขสายหลักของเผ่าจิ้งจอกอยากมาขอโทษเธอด้วยตัวเอง” จอมพลเฒ่าหลิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานในห้องรับแขกพลางอธิบาย “ถ้าเธอไม่อยากพบ ฉันจะให้พวกเขากลับไปทันที”
ฉือเหมียนนึกถึงมนุษย์สัตว์เผ่าจิ้งจอกคนนั้นที่เคยเสนอเรื่องการจับคู่ถึงสองครั้ง