‘เวลาคนเราอึดอัดใจ ก็มักจะแกล้งทำเป็นยุ่งสินะ มนุษย์สัตว์ก็ไม่ต่างกันเลย’
ฉีเหย่าจัดของใช้สำหรับล้างหน้าแปรงฟันเข้าไปไว้ในห้องอาบน้ำแคบ ๆ ก่อน จากนั้นก็วางแก้วเก็บความร้อนไว้ในตำแหน่งที่ฉือเหมียนหยิบได้สะดวก ขนมสำหรับมนุษย์ตัวจิ๋วหลายถุงวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างโต๊ะ ข้าง ๆ ยังมีเครื่องดื่มบำรุงกำลังหลายขวด รสชาติแตกต่างกันไป
ฉือเหมียนเดินตามหลังเขา มองห้องที่ค่อย ๆ ถูกข้าวของชิ้นใหม่เติมเต็ม
สุดท้ายฉีเหย่าก็หยิบเสือดำจักรกลตัวนั้นขึ้นมา แล้ววางกลับลงในอ้อมแขนของเธอ
เสือดำจักรกลเอาหัวถูฝ่ามือของฉือเหมียนเบา ๆ
ฉีเหย่าชี้ไปที่ของเล่น แล้วชี้ท่าทางว่าจะออกไป เพื่อบอกเธอว่าตอนเขาไม่อยู่ ให้เสือดำจักรกลตัวนี้อยู่เป็นเพื่อนเธอได้
ฉือเหมียนค่อย ๆ เข้าใจความหมายของเขา
ที่แท้ฉีเหย่ากลัวว่าเธอจะเบื่อเมื่ออยู่ในห้องคนเดียว เลยตั้งใจซื้อของเล่นมาให้
‘เป็นมนุษย์สัตว์ที่เอาใจใส่ดีเหมือนกันแฮะ’
เธอลูบหูของเสือดำจักรกล ก่อนเงยหน้ามองผ้าพันแผลบนไหล่ของฉีเหย่า
เมื่อวานฉีเหย่ายังซื้อได้แค่อาหารอัดแท่งราคาถูกที่สุดให้ตัวเอง วันนี้กลับหอบของมามากมาย แถมยังมีแผลที่เห็นชัดว่าได้มาจากการต่อสู้
มนุษย์สัตว์คนนี้คงรับงานอันตรายเพื่อเลี้ยงดูเธอสินะ
ฉือเหมียนรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรห้ามเขาอย่างไรในเมื่อทั้งคู่สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง
สุดท้ายเธอทำได้เพียงแกะขนมสำหรับมนุษย์ตัวจิ๋วบนโต๊ะ แล้วส่งให้ฉีเหย่าหนึ่งชิ้นก่อน
ฉีเหย่าส่ายหน้า บอกว่านั่นซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะ
ฉือเหมียนไม่ยอมชักมือกลับ เธอทำหน้าขึงขังแล้วยื่นขนมไปจ่อปากเขา ฉีเหย่ามองสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทำได้แค่ก้มลงกัดไปคำหนึ่ง