แต่พอฉือเหมียนกินไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วไม่อยากกินต่อ ฉีเหย่าก็ยังอดเตือนตามความเคยชินไม่ได้ว่า “เวลาเธอกินไม่ไหวจะลูบท้อง ถ้าป้อนต่อไปอาจไม่สบายได้”
หลิงชวนก้มมอง ฉือเหมียนวางมือข้างหนึ่งไว้บนหน้าท้องอย่างเงียบ ๆ จริงด้วย
“อิ่มแล้วเหรอ?” หลิงชวนรีบวางช้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน เมื่อกี้ทำไมไม่บอกฉันล่ะ?”
ฉือเหมียนพยักหน้าเบา ๆ “เพิ่งอิ่ม”
หลิงชวนพยักหน้า ส่งอาหารเสริมที่เหลือให้หมอทหาร แล้วเช็ดมุมปากให้เธอจนสะอาด
ฉีเหย่ามองหลิงชวนที่ทำทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว ความกังวลที่เหลืออยู่ในใจค่อย ๆ สลายไป
ที่ผ่านมา ฉือเหมียนได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจริง ๆ
หลังกินเสร็จ หมอทหารแนะนำให้ฉือเหมียนพักผ่อน
หลิงชวนปรับเก้าอี้ให้เอนราบ แล้วสั่งให้คนหรี่ไฟในห้องพักลง เพราะสว่างจ้าเกินไป
แต่ฉือเหมียนไม่ได้หลับ เธอยื่นมือไปลูบหางหมาป่าสีเทาเข้มที่โอบอยู่ข้างตัว แล้วใช้นิ้วสางขนเบา ๆ
ร่างของหลิงชวนแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนหางหมาป่าจะขยับเข้าหาอ้อมแขนเธอเอง
หลายวันมานี้ เขานึกถึงภาพฉือเหมียนกอดหางตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้ปลายนิ้วคุ้นเคยกลับมาสัมผัสขนหางอีกครั้ง ความรู้สึกที่ตึงเครียดมานานของหลิงชวนก็คลายลงในที่สุด
ฉือเหมียนกอดหางของเขา แล้วแนบใบหน้าเข้ากับขนยาวนุ่มฟูอุ่น ๆ เบา ๆ
“ฉันคิดถึงคุณมาก” เธอเงยหน้ามองหลิงชวน ดวงตาเต็มไปด้วยความผูกพัน “คิดถึงทุกวันเลย”
หลิงชวนชะงัก หูหมาป่าค่อย ๆ ลู่ไปด้านหลัง ดวงตาฉายแววอารมณ์รุนแรง
หลังฉือเหมียนหายตัวไป เขาแทบไม่เคยได้พักอย่างแท้จริง