ฉือเหมียนถูกจี้ใจดำเข้าให้ จึงรีบเบือนหน้าหนี
“ไม่ได้คิดจะจับสักหน่อย” นางกอดตุ๊กตาสิงโตขาวแน่น ตอบอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เจียงจีเห็นแววตาหลบเลี่ยงของนาง ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ไม่เป็นไร รอพวกเราสนิทกันก่อนแล้วค่อยจับก็ได้” เขายืดตัวขึ้น หางสีขาวยังคงแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี “ข้าไม่เก็บเหรียญดาวจากเจ้า”
ในที่สุดหลิงชวนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอุ้มฉือเหมียนแล้วเดินออกไปทันที
“นางไม่จับ” หลิงชวนเดินผ่านเจียงจีด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หางหมาป่ากลับขวางสายตาของฉือเหมียนไว้แล้ว “ยานรบกำลังจะออกเดินทาง เผ่ามนุษย์สัตว์ที่ไม่เกี่ยวข้องอย่าตามมา”
เจียงจีก้าวตามไป รอยยิ้มไม่จางลงแม้แต่น้อย
“เดิมทีข้ากับโจวปู้สวินก็ต้องกลับดาวเมืองหลวงอยู่แล้ว ไปทางเดียวกันพอดี” เขายกมือเรียกผู้ช่วยให้ขนกล่องเก็บของ ก่อนหันไปมองโจวปู้สวิน “เจ้าว่าอย่างนั้นไหม?”
โจวปู้สวินกำลังรายงานผู้เฒ่าว่าพบฉือเหมียนแล้ว จู่ ๆ ก็ได้ยินเจียงจีเรียกชื่อเขา จึงรู้สึกปวดตุบ ๆ ตรงขมับ
“ข้ากลับเอง” โจวปู้สวินเก็บเครื่องสื่อสาร แล้วมองเจียงจีอย่างจนใจ “ถ้าอยากตามก็ไปเอง อย่าเอาข้ามาเป็นข้ออ้าง”
“งั้นก็ตกลงตามนี้” เจียงจีพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี ไม่ใส่ใจคำปฏิเสธของโจวปู้สวินเลยสักนิด
หลิงชวนหยุดเดิน มองเขาอย่างเย็นชา “ข้ายังไม่ได้ตกลง”
“ข้าขึ้นยานของตัวเอง ไม่ได้แย่งที่บนยานรบเสียหน่อย” เจียงจียกมือชี้ไปยังเขตจอดยาน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส “ดาวเมืองหลวงก็ไม่ใช่ดินแดนส่วนตัวของตระกูลหลิง เจ้าคงห้ามข้ากลับบ้านไม่ได้หรอก”