หลินไป๋เหยียนรีบยื่นมือออกไป อยากรับฉือเหมียนมา
แต่หลิงอวี่ไม่ยอมปล่อยมือ “ฉันจะพาเธอไปห้องพยาบาลเอง”
“ค่าการกลายเป็นสัตว์ของนายยังไม่คงที่” หลินไป๋เหยียนเหลือบมองเครื่องตรวจวัดตรงข้างลำคอของเขา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่ท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย “นายเองก็ต้องเข้ารับการตรวจเหมือนกัน”
หลิงชวนเดินมาข้างหลิงอวี่แล้ว ยื่นมือไปทางฉือเหมียน “ฉันอุ้มเธอไปเอง”
ต้วนยี่ก็ยื่นมือมาด้วย “ฉันก็ได้เหมือนกัน”
ฉือเหมียนมองคนนี้ที คนนั้นที งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง
เธอแค่หาวเอง ทำไมมนุษย์สัตว์ทุกคนถึงตื่นเต้นกันขนาดนี้?
“พอได้แล้ว” จอมพลเฒ่าหลิงเอ่ยเสียงขรึม ตัดบทพวกเขา “ให้หลิงอวี่อุ้มเธอไป คนอื่นไม่ต้องแย่งกัน”
หลิงชวนกับต้วนยี่ถึงได้ยอมลดมือลงอย่างไม่เต็มใจ
ฉีเหย่ายืนอยู่ข้างประตูห้องโดยสารของยานรบมาตลอด ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้
เขามองฉือเหมียนที่ถูกทุกคนล้อมอยู่ตรงกลาง มีคนกลัวว่าเธอจะหนาว มีคนกลัวว่าเธอจะเหนื่อย แค่หาวครั้งเดียวก็ทำให้หลายคนพลอยกังวลขึ้นมาพร้อมกัน
‘ดูท่าเธอจะใช้ชีวิตที่นี่ได้ดีมาก’
ฉีเหย่าก้มตาลง มองถุงสัมภาระเรียบง่ายข้างเท้า แล้วค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
แต่ฉือเหมียนกลับโผล่ศีรษะออกมาจากไหล่หลิงอวี่กะทันหัน “ฉีเหย่าอยู่ไหน?”
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่นานก็เห็นมนุษย์สัตว์เสือดำที่ยืนอยู่ข้างยานรบ จึงรีบกวักมือเรียกเขา
“ฉีเหย่า มานี่สิ”
สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องฉีเหย่าพร้อมกัน
ฉีเหย่าชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนยกสัมภาระขึ้นแล้วเดินมาหาฉือเหมียน