“นางเพิ่งตกใจมา ไม่เหมาะจะเข้าใกล้เผ่ามนุษย์สัตว์ที่ไม่คุ้นเคย” หลิงชวนตอบเสียงเย็น ทว่าแขนที่โอบฉือเหมียนกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
เจียงจีไม่ได้ถอยห่างเพราะท่าทีเย็นชาของเขา
เขาอ้อมไปอีกด้าน ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นในสายตาของฉือเหมียนอีกครั้ง แล้วโบกมือให้เธอ
“สวัสดี ข้าชื่อเจียงจี” เจียงจียิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงสดใส “เมื่อวานข้าเห็นเจ้าอยู่ชั้นล่าง เลยอยากแวะมาดู แต่จู่ ๆ ก็มาแบบนี้ หวังว่าจะไม่ได้ทำให้เจ้าตกใจนะ”
ฉือเหมียนส่ายหน้า เธอรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้อยู่เลือนราง เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง แต่กลับนึกไม่ออก
เมื่อเจียงจีเห็นเธอส่ายหน้า รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งสดใสขึ้น
“ไม่ตกใจก็ดีแล้ว” เขาชี้ไปยังกล่องเก็บของด้านหลัง น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอยู่หลายส่วน “พวกนี้คือของขวัญที่ข้าเตรียมมาให้เจ้า มีเสื้อผ้า ขนม แล้วก็ของเล่น ตรงนั้นยังมีเตียงเล็กอีกหลังหนึ่ง แต่ทางเดินแคบเกินไป เลยยกขึ้นมาไม่ได้”
ฉือเหมียนมองกล่องที่วางกองจนเกือบเต็มทางเดินครึ่งหนึ่ง แววตาฉายความงุนงง
พวกเขาเหมือนเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว แถมตามที่เขาว่า เมื่อวานยังอยู่ห่างกันคนละฝั่งถนนด้วยซ้ำ
เจียงจีซื้อของให้เธอตั้งมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?
ฉือเหมียนถามอย่างลังเลว่า “ทำไมถึงให้ของฉัน?”