เสียงนี้ นางไม่มีทางจำผิด
ฉือเหมียนวางเสือดำจักรกลลงกับพื้น แล้วพุ่งไปที่กลอนประตูทันที นิ้วของนางกดผิดติดกันสองครั้งเพราะร้อนใจ กว่าจะปลดกลไกป้องกันอันซับซ้อนได้สำเร็จก็เป็นครั้งที่สาม
ประตูโลหะหนักอึ้งถูกดึงเปิดจากด้านใน
หลิงชวนได้เห็นมนุษย์ตัวจิ๋วที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืน
ใบหน้าของฉือเหมียนไม่ได้แดงระเรื่อเหมือนก่อน ทว่าผมยาวสีดำได้รับการหวีจัดทรงอย่างดี นางสวมเสื้อผ้าสีอ่อน ข้างเท้ายังมีเสือดำจักรกลตัวหนึ่งกำลังแกว่งหางไปมา
นางดูผอมลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับตอนออกจากคฤหาสน์
ทั้งสองสบตากันผ่านกรอบประตู
ดวงตาของฉือเหมียนแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลิงชวนย่อตัวลงทันที อ้าแขนรับ ฉือเหมียนวิ่งเข้าไปซุกในอ้อมกอดเขา มือทั้งสองกำเสื้อของเขาแน่น «ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้?»
คำพูดสั้น ๆ ประโยคเดียวเต็มไปด้วยความน้อยใจที่ฉือเหมียนเก็บกดมานาน
หัวใจหลิงชวนเจ็บแปลบ เขากอดนางไว้แน่น
«ขอโทษ ฉันมาช้าไป» หลิงชวนก้มหน้าซุกลงในเส้นผมสีดำอ่อนนุ่มของนาง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย «ต่อไปจะไม่ทำเธอหายไปอีกแล้ว»
หางหมาป่าสีเทาเข้มเลื้อยอ้อมไปด้านหลังฉือเหมียน โอบนางไว้แนบแน่น
ไออุ่นและกลิ่นอายที่คุ้นเคยโอบล้อมฉือเหมียนไว้อย่างสมบูรณ์ หลายวันมานี้นางคอยบอกตัวเองว่าอย่าตื่นตระหนก ต้องหาที่ปลอดภัยพักอยู่ก่อน แล้วค่อย ๆ หาทางกลับไป
จนกระทั่งได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของหลิงชวนอีกครั้ง นางถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วตัวเองกลัวมาตลอด