เขาอยากอุ้มฉือเหมียนกลับมา แต่ก็คิดว่าฉีเหย่าเพิ่งรับปากว่าจะออกจากดาวคาลั่ว ตอนนี้จึงไม่เหมาะที่เขาจะแสดงท่าทีต่อต้านอีกฝ่ายจนเกินไป
หลิงชวนจึงทำได้แค่เดินไปยืนด้านหลังฉือเหมียน แล้วยื่นมือแตะไหล่เธอ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้ตัวเองเล็กน้อยอย่างแนบเนียน
“ตระกูลหลิงมีห้องว่างเหลือเฟือ” หลิงชวนมองฉีเหย่า น้ำเสียงยังถือว่าสุภาพ “นายช่วยฉือเหมียนไว้ พวกเราจะไม่ทำให้นายต้องลำบาก”
ฉีเหย่าได้ยินคำแปลแล้วส่ายหน้าอย่างจริงจัง
“ฉันจะหางานทำ” ฉีเหย่าเงยหน้ามองหลิงชวน “ฉันหาเงินเลี้ยงเธอเอง”
สีหน้าของหลิงชวนพลันเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
“ฉือเหมียนไม่จำเป็นต้องให้นายหาเงินมาเลี้ยง” หลิงชวนใช้หางหมาป่าโอบฉือเหมียนไว้ น้ำเสียงเน้นย้ำขึ้นเล็กน้อย “ตระกูลหลิงเลี้ยงเธอไหว”
ฉีเหย่าขมวดคิ้ว “ฉันก็เลี้ยงไหวเหมือนกัน”
พอเห็นมนุษย์สัตว์สองคนกำลังจะเถียงกันเรื่องแปลก ๆ อีกแล้ว ฉือเหมียนก็รีบดึงนิ้วฉีเหย่าเบา ๆ
“เก็บของกันก่อน” ฉือเหมียนชี้ไปยังของใช้ในห้อง พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของทั้งคู่ “เราจะกลับบ้านกันแล้ว”
ฉีเหย่าลุกขึ้นทันที แล้วหันกลับเข้าไปในห้อง
ข้าวของของเขามีไม่มาก เสื้อผ้าที่ใส่ประจำไม่กี่ชุด เครื่องมือหนึ่งชุดที่ใช้มาหลายปี และยารักษาโรคราคาถูกอีกสองสามหลอด
แต่หลังจากฉือเหมียนมาอยู่ด้วย ข้าวของในห้องกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทั้งน้ำเสริมสารอาหารสำหรับมนุษย์ตัวจิ๋ว ผ้าขนหนูนุ่ม ๆ ของใช้สำหรับอาบน้ำและสระผม ของเล่นเรืองแสง รวมถึงหนังสือภาพสำหรับเด็กที่ใช้สอนภาษาดาวคาลั่วให้เธอ ถึงฉือเหมียนอาจไม่ต้องใช้ของพวกนี้แล้ว แต่ฉีเหย่าก็ยังเก็บทุกชิ้นลงถุงเก็บของทีละอย่าง