“นำทางไป” หลิงชวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงกลับมาสงบลงเล็กน้อย “ถ้ายังไม่แน่ใจว่าเธอปลอดภัย ฉันจะไม่พาตัวเธอไปทั้งอย่างนี้”
ฉีเหย่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้าน
ทั้งสามรีบมุ่งหน้าไปยังเขตใต้ดิน 7
ในเวลาเดียวกัน เจียงจีมาถึงหน้าห้องพักของฉีเหย่าพร้อมกล่องเก็บของกว่าสิบใบ
ทางเดินแคบอยู่แล้ว ข้าวของที่เตรียมไว้ให้มนุษย์ตัวจิ๋วยังขนขึ้นมาไม่ครบ ก็แทบจะกีดขวางทางเดินไปเกินครึ่งแล้ว
ผู้ช่วยที่มาด้วยมองประตูห้องขึ้นสนิมกับท่อพลังงานที่เปิดโล่งอยู่ด้านนอก สีหน้าเผยความลังเลอย่างเห็นได้ชัด
“ระบบทำความร้อนกับระบบฟอกอากาศที่นี่ไม่ได้มาตรฐานเลย” ผู้ช่วยเปิดเครื่องสื่อสารสำหรับตรวจวัด แล้วเหลือบมองค่ามลพิษอีกครั้ง “ถ้าปล่อยให้มนุษย์ตัวจิ๋วอาศัยอยู่ที่นี่นาน ๆ ร่างกายคงมีปัญหาได้ง่าย”
หูสิงโตสีขาวของเจียงจีกระดิกเล็กน้อย
เมื่อวานตอนมองจากอีกฟากถนน เขาเพียงรู้สึกว่าอาคารหลังนี้เก่าไปหน่อย พอเข้ามาข้างในจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าสภาพแวดล้อมแย่กว่าที่คิดไว้เสียอีก
เขายกมือกดอุปกรณ์สื่อสารข้างประตู
ในห้องไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
ระบบรักษาความปลอดภัยที่ฉีเหย่าติดตั้งไว้ตรวจพบมนุษย์สัตว์แปลกหน้า จึงตัดการสื่อสารจากภายนอกโดยอัตโนมัติ
เสียงจากด้านนอกยังลอดเข้าไปในห้องได้ แต่ฉือเหมียนไม่อาจใช้อุปกรณ์พูดคุยกับพวกเขา
เจียงจีรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูอีกครั้ง
ฉือเหมียนกำลังนั่งฟังหนังสือภาพสำหรับเด็กบนพรม พอได้ยินเสียงจากด้านนอกก็รีบปิดหนังสือทันที