ตอนมื้อกลางวัน หลิงอวี่เลื่อนเก้าอี้ออกอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะนั่งลงข้างฉือเหมียน
อาหารตรงหน้าของเขาเตรียมตามมาตรฐานฟื้นฟูร่างกายของมนุษย์สัตว์ระดับสูง ปริมาณมากกว่าของฉือเหมียนแทบสิบเท่า กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว
ส่วนฉือเหมียนกินอาหารเสริมรสอ่อน ๆ เพราะค่าดัชนีสุขภาพของเธอต่ำ อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังมีไข้ แพทย์จึงยังไม่อนุญาตให้กินอาหารที่มีน้ำตาลสูงหรือให้พลังงานมาก
ฉือเหมียนค่อย ๆ เคี้ยวใบผัก แก้มป่องขึ้นเล็กน้อย กินไปได้ไม่กี่คำ สายตาก็อดเหลือบมองข้างกายไม่ได้
เนื้อย่างบนจานของหลิงอวี่เกรียมจนเป็นเงาสวย กลิ่นหอมเข้มข้นชวนให้น้ำลายสอ
เธอจ้องเนื้อย่างชิ้นนั้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ‘นึกถึงตอนที่เคยลดน้ำหนักขึ้นมาอีกแล้ว สมัยก่อนน่ะนะ…’
หลิงอวี่สังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงถามว่า “อยากกินเหรอ?”
ฉือเหมียนพยักหน้าทันที มองเนื้อย่างตาละห้อย
หลิงอวี่หั่นเนื้อชิ้นเล็ก ๆ เตรียมวางลงในจานของเธอ
หลิงชวนรีบยื่นมือมาห้าม “ตอนนี้เธอกินเนื้อย่างพลังงานสูงไม่ได้”
หลิงอวี่ชะงักมือ ฉือเหมียนก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย แล้วกินผักของตัวเองต่อ ‘อดทนไว้ก่อนแล้วกัน’
แต่หลิงอวี่เห็นแววผิดหวังที่วูบผ่านดวงตาของเธอ
เขาวางเนื้อกลับลงบนจาน ก่อนหันไปสั่งพ่อบ้าน “ให้ครัวเตรียมเนื้อย่างไขมันต่ำที่มนุษย์ตัวจิ๋วกินได้”
หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “วันนี้จัดปริมาณสารอาหารที่เธอต้องได้รับไว้เรียบร้อยแล้ว”