วันต่อมา ต้วนยี่ต้องออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลิง ฉือเหมียนไปส่งเขาถึงยานบินด้วยตัวเอง
เมืองการค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ตระกูลต้วนกำลังรับผิดชอบการก่อสร้างในเขตดวงดาวรอบนอกเกิดขัดข้องด้านพลังงาน โครงการหลายแห่งต้องหยุดชะงักพร้อมกัน ต้วนยี่จึงจำเป็นต้องกลับไปจัดการ
เดิมทีเขายังคิดว่าจะอยู่ต่ออีกสักสองวัน แต่ทางตระกูลต้วนส่งข้อความด่วนมาติดต่อกันถึงเจ็ดครั้ง ท้ายที่สุดแม้แต่ผู้นำตระกูลต้วนคนปัจจุบันยังติดต่อจอมพลเฒ่าหลิงด้วยตัวเอง ขอให้ไล่ทายาทที่เอาแต่ไม่ยอมกลับบ้านออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลิง ต้วนยี่จึงทำได้แค่เก็บสัมภาระ
ก่อนจากไป เขาย่อตัวลงตรงหน้าฉือเหมียน แล้วกางปีกสีขาวข้างหนึ่งออก
“ฉันต้องไปสักสองสามวัน”
ฉือเหมียนยื่นมือไปลูบขนสีขาวนุ่มฟู “ต้วนยี่จะกลับมาไหม?”
“กลับมาแน่นอน” ต้วนยี่ยิ้มพลางรับปาก “พอซ่อมเมืองการค้าเสร็จ ฉันจะเอาของขึ้นชื่อจากดาวดวงนั้นมาฝากเธอ”
ฉือเหมียนนึกถึงเรื่องที่หลิงชวนไม่อนุญาตให้เธอกินอาหารที่ยังไม่ได้ตรวจสอบตามใจชอบ จึงส่ายหน้าทันที “ต้องถามคุณหมอก่อน”
ต้วนยี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม “อยู่กับหมาป่าสีเทาสองตัวนานเข้า เธอก็ระวังตัวขึ้นเหมือนกันนะ”
เขาหยิบขนสีขาวเส้นหนึ่งที่ร่วงเองตามธรรมชาติออกมา แล้วใส่ลงในกล่องใสสำหรับเก็บรักษา
“เส้นนี้ให้เธอ อยากลูบปีกเมื่อไรก็ลูบขนเส้นนี้ไปก่อน”
ฉือเหมียนรับกล่องมา “ขอบคุณนะ ต้วนยี่”
หลิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองขนสีขาวเส้นนั้น “ขนที่ร่วงเองตามธรรมชาติต้องผ่านการฆ่าเชื้อก่อน”
ต้วนยี่เลิกคิ้วถาม “ฉันทำความสะอาดปีกทุกวัน จะไม่สะอาดตรงไหน?”
หลิงอวี่มีสีหน้าเรียบเฉย “ฉือเหมียนเพิ่งหายป่วย ระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย”