หลังได้รับอนุญาต ฉือเหมียนก็รีบกอดหางของหลิงอวี่ทันที
ขนยาวสีเทาเงินหนานุ่มจมลงในอ้อมแขนของเธอ ปกคลุมแขนเรียวบางจนมิด
ร่างของหลิงอวี่แข็งทื่อขึ้นมาทันควัน หางของเผ่ามนุษย์หมาป่าสีเทาไวต่อสัมผัสอย่างมาก นอกจากการฝึกแปลงร่างตอนยังเด็กแล้ว หลิงอวี่แทบไม่เคยอนุญาตให้ใครแตะต้องบริเวณนี้
แม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็ตรวจได้เฉพาะในกรณีพิเศษเท่านั้น
แต่ตอนนี้ฉือเหมียนกลับกอดหางหมาป่าสีเทาเงินทั้งเส้นโดยไม่ระแวดระวังเลยสักนิด
เธอใช้ฝ่ามือลูบขนหางที่ยุ่งเหยิงของหลิงอวี่เบา ๆ ก่อนจะหยิบหวีนุ่มขึ้นมา ค่อย ๆ หวีจากปลายหาง หากเจอจุดที่ขนพันกัน เธอก็วางหวีแล้วใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ คลายออกอย่างใจเย็น
ตอนแรกหลิงอวี่ยังเกร็งอยู่ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง ไหล่ของเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว หูหมาป่าสีเทาเงินที่เคยลู่ไปด้านหลังอย่างระแวดระวังเริ่มคลี่ออกด้านข้างทีละน้อย
ความเจ็บแปลบที่ยังหลงเหลืออยู่ลึกในเขตจิตค่อย ๆ ทุเลาลง กลิ่นอายบนตัวฉือเหมียนอบอุ่น ทุกครั้งที่เธอหวีขนหาง คลื่นจิตที่ทำให้หลิงอวี่รู้สึกสงบก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
หลิงอวี่ก้มมองเธอ ฉือเหมียนกำลังตั้งใจหวีปลายหาง จึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเขา
เธอลูบขนยาวที่เพิ่งหวีเรียบ ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย «นุ่มจัง»
เมื่อได้ยินคำชม มุมปากของหลิงอวี่ขยับนิดเดียว เดิมทีเขาควรจะเงียบไว้ แต่จู่ ๆ ก็ถามออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า «นุ่มกว่าหางของหลิงชวนหรือเปล่า?»