เช้าวันถัดมา ฉีเหย่ายังคงตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม
ฉือเหมียนยังขดตัวหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมดำแผ่กระจายบนหมอนสีอ่อน มีปอยผมสองสามเส้นแนบอยู่ข้างแก้ม
ฉีเหย่ายืนมองอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าเธอไม่ถูกเสียงรบกวนจนตื่น จึงค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะ
บนโต๊ะมีน้ำสารอาหารเหลืออยู่ครึ่งขวด ฉีเหย่ามองมัน หูเสือดำขยับเบา ๆ
เขาหยิบดินสอถ่านขึ้นมาวาดเสือดำตัวหนึ่งกำลังออกจากห้อง แล้ววาดโคมไฟอีกหลายดวง เพื่อบอกว่าเขาจะกลับมาตอนกลางคืน
หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็วาดแม่กุญแจเพิ่มไว้ตรงมุมกระดาษ
ประตูห้องจะล็อกจากด้านนอก มนุษย์สัตว์แปลกหน้าเข้ามาไม่ได้ แต่ฉือเหมียนเปิดจากด้านในได้ ฉีเหย่าไม่อยากให้เธอออกไปข้างนอกคนเดียว แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายให้เธอเข้าใจอย่างไร
สุดท้าย เขาจึงวาดมนุษย์สัตว์เขี้ยวยาวหลายตนไว้หน้าประตู แล้ววาดบ้านหลังเล็กที่แข็งแรงให้ฉือเหมียนอีกหลัง
ฉีเหย่าคิดว่าภาพชัดเจนพอแล้ว มนุษย์ตัวจิ๋วน่าจะเข้าใจ จึงเอาภาพวาดไปกดไว้ใต้ขวดน้ำสารอาหาร
หลังออกจากห้อง เขาก็ไปทำงานขนถ่ายสินค้าอยู่ที่ตลาดใต้ดินเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม
งานขนถ่ายไม่ใช่งานเบา ๆ แร่ทั้งลำเรือต้องให้มนุษย์สัตว์ขนลงเอง หลังคนงานคนอื่นทำเสร็จ แทบทุกคนเหนื่อยจนไม่อยากขยับ แต่ฉีเหยาแค่ล้างมือ แล้วเตรียมมุ่งหน้าไปเขตพลังงานต่อ