บ่ายสามโมง ฉือเหมียนมาถึงฐานการแพทย์อีกครั้ง
หลิงอวี่กำลังอ่านรายงานจากสนามรบ พื้นที่เคลื่อนไหวภายในห้องแยกถูกขยายออกแล้ว โซ่พลังงานก็ลดจากสี่เส้นเหลือสองเส้น
พอเห็นฉือเหมียน เขาก็วางรายงานลงเร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ฉือเหมียนถือหวีนุ่มเดินเข้าไปในห้องสังเกตการณ์ “ฉันมาแล้ว”
หลิงอวี่พยักหน้า มองเธอ “นั่งห่างหน่อย”
ฉือเหมียนนั่งห่างจากม่านกั้นสิบเมตร
หลิงอวี่มองระยะห่างระหว่างตัวเองกับเธอ “ขยับเข้ามาใกล้อีกหน่อยก็ได้”
หลินไป๋เหยียนยืนอยู่ในเขตเฝ้าติดตาม แววตาฉายรอยยิ้มเล็กน้อย
เมื่อเช้านายพลเอกแห่งจักรวรรดิยังบอกให้ฉือเหมียนกลับไปอยู่เลย ตอนนี้กลับเริ่มลดระยะห่างระหว่างทั้งคู่เองแล้ว
เก้าอี้นุ่มสำหรับสังเกตการณ์เลื่อนเข้ามาสองเมตร ค่าการกลายเป็นสัตว์ของหลิงอวี่ลดจาก 89.1 เหลือ 88.9
ฉือเหมียนนั่งเรียบร้อย วางหวีนุ่มไว้บนตัก “ตอนนี้หวีได้หรือยัง?”
หลิงอวี่มองหางหมาป่าสีเงินอมเทาของตัวเองอีกครั้ง “หวีผ่านม่านกั้นไม่ได้”
ฉือเหมียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันเอามือเข้าไปได้ไหม?”
หลิงชวนรีบตอบทันที “ไม่ได้”
ฉือเหมียนหันไปมองหลินไป๋เหยียน เขาก็ส่ายหน้า “ตอนนี้ยังสัมผัสกันโดยตรงไม่ได้”
ฉือเหมียนจึงจำใจวางหวีนุ่มลง
พอเห็นสีหน้าผิดหวังของเธอ หางหมาป่าสีเงินอมเทาของหลิงอวี่ก็ขยับไปข้างหน้าเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้ตัวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเก็บหางกลับไปไว้ด้านหลัง
ฉือเหมียนยังคงเห็นอยู่ดี “หลิงอวี่อยากให้หวี”